Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

http://lefkadanet.blogspot.gr/2013/05/blog-post_29.html

Όταν Πονάει μια Ψυχή" το νέο βιβλίο της Ηλιάνας Βολονάκη 

 

" Όταν Πονάει μια Ψυχή" το νέο βιβλίο της Ηλιάνας Βολονάκη




 Το βιβλίο της συγγραφέως Ηλιάνας Βολονάκη, όταν πονάει μια  ψυχή, μόλις κυκλοφόρησε.


Μπορείτε να το βρείτε στις εκδόσεις bookstars.

 Στο site του εκδοτικού: http://bookstars.gr/User/BookDetails.aspx?id=TDT1W70U9K8gx1YAf0Mu2w%3D%3D&CId=HgAViWA5%2BUg%3D

Και σε όλα τα βιβλιοπωλεία.



Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Η ψυχή της γυναίκας…. Λένε… μοιάζει με λουλούδι… Μόνο πού δεν διευκρινίζετε <<τι ακριβώς λουλούδι είναι.>>

Η Μελίνα… έρχεται σε σύγκρουση συναισθημάτων… αρνείται να παραδεχτεί πώς επέλεξε έναν συμβατικό- πλούσιο γάμο. Θέλει… να ζήσει… να διεκδικήσει ξανά τη ζωή της… Βαρέθηκε… να ζει με έναν άνδρα πού επιστρέφει κουρασμένος και κοιτάζει συνεχώς τηλεόραση… δίχως να την υπολογίζει. Έτσι, βρίσκει καταφύγιο στην αγκαλιά του Δήμου…

Δήμος… πανδρεμένος… Ήθελε να ανέβει τη σκάλα της ζωής… Έζησε αρκετές περιπέτειες… Υποτίμησε τη δύναμη της γυναίκας του… Την πανδρεύτηκε για τα λεφτά της, το κύρος της… Έμεινε, όμως, μόνος….

Τζέσικα- Ευγενία… Κάποτε γεύτηκε την ευτυχία του έρωτα και του γάμου… Διάσημη συγγραφέας… εξαιτίας της μελαγχολίας της.

Άρης… εξαιρετικός επιστήμων… μόνο πού έπεσε στη παγίδα και ξέφυγε από τον έλεγχο του πιοτού… Γιατί; Η ζωή είναι στιγμές και μια λάθος εκτίμηση… σκοτώνει…
Ναντίνα… Έκανε τα πάντα… όταν ήρθε από το χωριό της, ώστε να κρατηθεί στις πίστες των τραγουδιών… Η αδερφή της, Τζέσικα- Ευγενία… Της παρέδωσε τον Μηνά… Τον νόμιμο σύζυγό της.

Μηνάς… Πλήρωσε την παρανομία του, με το τίμημα της ζωής.
Δάντης… ευθύνεται για τον θάνατο της γυναίκας του και για την παραμονή της μάνας του σε μοναστήρι.

Τόσες ιστορίες… μπλεγμένες η μία πάνω στην άλλη. Τόσοι άνθρωποι, προσπαθούν να διεκδικήσουν την ευτυχία, σε οποιαδήποτε μορφή της… Η Μελίνα, ο Άρης, η Ναντίνα… Κι όχι, μόνο… παίζουν σημαντικό ρόλο στη διεκδίκηση της ανθρώπινης ύπαρξης.



Λίγα λόγια για την συγγραφέα:

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Στέλεχος Τραπεζικών Εργασιών, και  έκανε τις πρώτες της συγγραφικές απόπειρες στις κόλλες των οικονομικών της βιβλίων. Ασχολείται με τη ζωγραφική έχοντας εκθέσεις στο ενεργητικό της, ήταν ραδιοφωνική παραγωγός στον άνεμο 9,37, γράφει σε τοπική εφημερίδα της Πάτρας, στην εφημερίδα Freepen.gr, στον Βασικό Μέτοχο, στην Κορινθιακή Ημέρα και ταξιδεύει συχνά. Επίσης είναι μέλος της Εθνικής Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου.

Άλλα βιβλία της:

Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΗΣ  ΝΥΧΤΑΣ, ΛΕΥΚΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ, ΤΟ ΚΕΝΤΗΜΑ  ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ.



Για απευθείας  επικοινωνία με τη συγγραφέα μπορείτε να επισκεφθείτε το προσωπικό της ιστολόγιο (blog) http://ilianavolonaki.blogspot.gr ή το Facebook Iliana Volonaki, ΗΛΙΑΝΑ ΒΟΛΟΝΑΚΗ, Ηλιανουλα Βολονάκη, καθώς και την ομάδα Iliana Volonaki (Ηλιάνα Βολονάκη)- συγγραφέας



Επιτέλους, Φίλοι μου,
Με χαρά σας ανακοινώνω ότι ο το βιβλίο μου, διακινείται.

Μπορείτε, να το παραγγείλετε και ηλεκτρονικά και σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Τι χαρά...
Δείτε τον εδώ: http://bookstars.gr/User/BookDetails.aspx?id=TDT1W70U9K8gx1YAf0Mu2w%3D%3D&CId=HgAViWA5%2BUg%3D



Καθώς και σε όλα τα βιβλιοπωλεία.... 

 Η ψυχή της γυναίκας…. Λένε… μοιάζει με λουλούδι… Μόνο πού δεν διευκρινίζετε << τι ακριβώς λουλούδι είναι >>. Η Μελίνα… έρχεται σε σύγκρουση συναισθημάτων… αρνείται να παραδεχτεί πώς επέλεξε έναν συμβατικό- πλούσιο γάμο. Θέλει… να ζήσει… να διεκδικήσει ξανά τη ζωή της… Βαρέθηκε… να ζει με έναν άνδρα πού επιστρέφει κουρασμένος και κοιτάζει συνεχώς τηλεόραση… δίχως να την υπολογίζει. Έτσι, βρίσκει καταφύγιο στην αγκαλιά του Δήμου…
Δήμος… πανδρεμένος… Ήθελε να ανέβει τη σκάλα της ζωής… Έζησε αρκετές περιπέτειες… Υποτίμησε τη δύναμη της γυναίκας του… Την πανδρεύτηκε για τα λεφτά της, το κύρος της… Έμεινε, όμως, μόνος….
Τζέσικα- Ευγενία… Κάποτε γεύτηκε την ευτυχία του έρωτα και του γάμου… Διάσημη συγγραφέας… εξαιτίας της μελαγχολίας της.
Άρης… εξαιρετικός επιστήμων… μόνο πού έπεσε στη παγίδα και ξέφυγε από τον έλεγχο του πιοτού… Γιατί; Η ζωή είναι στιγμές και μια λάθος εκτίμηση… σκοτώνει…
Ναντίνα… Έκανε τα πάντα… όταν ήρθε από το χωριό της, ώστε να κρατηθεί στις πίστες των τραγουδιών… Η αδερφή της, Τζέσικα- Ευγενία… Της παρέδωσε τον Μηνά… Τον νόμιμο σύζυγό της.
Μηνάς… Πλήρωσε την παρανομία του, με το τίμημα της ζωής.
Δάντης… ευθύνεται για τον θάνατο της γυναίκας του και για την παραμονή της μάνας του σε μοναστήρι.
Τόσες ιστορίες… μπλεγμένες η μία πάνω στην άλλη. Τόσοι άνθρωποι, προσπαθούν να διεκδικήσουν την ευτυχία, σε οποιαδήποτε μορφή της… Η Μελίνα, ο Άρης, η Ναντίνα… Κι όχι, μόνο… παίζουν σημαντικό ρόλο στη διεκδίκηση της ανθρώπινης ύπαρξης.

Επιτέλους... κυκλοφόρησε....

Μην ξεχνάτε, φίλοι μου, εκδόσεις bookstars. Να ευχαριστήσω , με τη σειρά μου και τον Γιάννη Τσαλαφούτα, για το υπέροχο εξώφυλλο, καθώς και τις εκδόσεις μου, πού με στηρίζουν!

Σάββατο, 25 Μαΐου 2013


 Βιβλιοθηκη


Στη βιβλιοθήκη μας, καινούριοι τίτλοι καταχωρούνται καθημερινά στη βάση δεδομένων της, (International Dewey System), μέσω αγορών και δωρεών. Αριθμεί ήδη 1000 τίτλους βιβλίων που καλύπτουν ένα ευρύ πεδίο κατηγοριών. Το παλαιότερο βιβλίο, το οποίο δε σου το εμπιστευθεί, είναι το "Εθνικόν Εγκόλπιον" σε αρχέτυπο του έτους 1909. Όταν περάσουν τα χρόνια και τα βιβλία φθαρούν υπερβολικά, τότε αποσύρονται για ανακύκλωση. Αν όμως συμβάλουν στη συνέχιση του πολιτισμού μας, τότε διατηρούνται ως έχουν στις συλλογές της βιβλιοθήκης. Και πραγματικά η Βιβλιοθήκη μας έχει καταφέρει να συγκεντρώσει δεκάδες τίτλους που χρονολογούνται από τις αρχές του 20ου αιώνα εώς τη δεκαετία του 1960. Αυτά έχουν χαρακτηριστεί σπάνια και δε δανείζονται αλλά ο καθένας μπορεί να τα "γνωρίσει" στο αναγνωστήριο της βιβλιοθήκης και να φωτοτυπήσει ότι τον ενδιαφέρει.
Ανάμεσα, λοιπόν, σε όλους αυτούς τους τίτλους βιβλίων, βρίσκεται και το μυθιστόρημά μου: ΛΕΥΚΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ.
Όσοι επιθυμούν, μπορούν να επισκεφθούν το πνευματικό κέντρο του Αιτωλικού και την δανειστική βιβλιοθήκη και να το απολαύσουν.


 Φωτογραφία: Στη βιβλιοθήκη μας, καινούριοι τίτλοι καταχωρούνται καθημερινά στη βάση δεδομένων της, (International Dewey System), μέσω αγορών και δωρεών. Αριθμεί ήδη 1000 τίτλους βιβλίων που καλύπτουν ένα ευρύ πεδίο κατηγοριών. Το παλαιότερο βιβλίο, το οποίο δε σου το εμπιστευθεί, είναι το "Εθνικόν Εγκόλπιον" σε αρχέτυπο του έτους 1909. Όταν περάσουν τα χρόνια και τα βιβλία φθαρούν υπερβολικά, τότε αποσύρονται για ανακύκλωση. Αν όμως συμβάλουν στη συνέχιση του πολιτισμού μας, τότε διατηρούνται ως έχουν στις συλλογές της βιβλιοθήκης. Και πραγματικά η Βιβλιοθήκη μας έχει καταφέρει να συγκεντρώσει δεκάδες τίτλους που χρονολογούνται από τις αρχές του 20ου αιώνα εώς τη δεκαετία του 1960.  Αυτά έχουν χαρακτηριστεί σπάνια και δε δανείζονται αλλά ο καθένας μπορεί να τα "γνωρίσει" στο αναγνωστήριο της βιβλιοθήκης και να φωτοτυπήσει ότι τον ενδιαφέρει.
Ανάμεσα, λοιπόν, σε όλους αυτούς τους τίτλους βιβλίων, βρίσκεται και το μυθιστόρημά μου: ΛΕΥΚΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ. 
Όσοι επιθυμούν, μπορούν να επισκεφθούν το πνευματικό κέντρο του Αιτωλικού και την δανειστική βιβλιοθήκη και να το απολαύσουν.

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

http://freepen.gr/2013/%cf%84%ce%bf-%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9-%ce%ad%ce%bd%ce%b1%cf%82-%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%b6%cf%89%ce%ae%cf%82-%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%b8/?fb_action_ids=4441070719987&fb_action_types=og.likes&fb_source=aggregation&fb_aggregation_id=288381481237582


διαβαστε το άρθρο μου, στην εφημεριδα

 

Το σχολείο είναι ένας χώρος ζωής, ελευθερίας, αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας, δημιουργικής έκφρασης κι ελπίδας!

sxoleio
Το σχολείο είναι ένας χώρος ζωής, ελευθερίας, αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας, δημιουργικής έκφρασης και ελπίδας! Είναι ίδρυμα σχεδιασμένο να επιτρέπει και ενθαρρύνει τους μαθητές να μαθαίνουν, υπό την καθοδήγηση δασκάλων.
της Ηλιάνας Βολονάκη
Η λέξη σχολείο, προέρχεται από τη λέξη σχόλη που σημαίνει απραξία ή χρόνος ανάπαυσης ή διαθέσιμος χρόνος ή αργία.
Οι περισσότερες χώρες έχουν σχολεία ενταγμένα σε εκπαιδευτικά συστήματα, η παρακολούθηση των οποίων είναι συνήθως υποχρεωτική. Τα ονόματα αυτών των σχολείων ποικίλουν ανάλογα με τη χώρα, αλλά εν γένει περιλαμβάνουν την πρωτοβάθμια ή στοιχειώδη εκπαίδευση- Δημοτικό σχολείο- για τα νεαρά παιδιά και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση- Γυμνάσιο, Λύκειο- για τους εφήβους που έχουν συμπληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση.
Επιπρόσθετα σε αυτά τα δύο βασικά σχολεία, σε πολλές χώρες οι μαθητές έχουν επίσης πρόσβαση και παρακολουθούν σχολεία πριν και μετά την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Τέτοια είναι τα νηπιαγωγεία, ή εν γένει τα σχολεία προσχολικής αγωγής που προσφέρουν σχολική αγωγή, σε πολύ μικρά παιδιά, συνήθως 3 έως 5 ετών.
Μετά τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση ή και παράλληλα προς αυτήν, υπάρχουν αφ’ ενός τα Πανεπιστήμια, Τεχνολογικά Ιδρύματα, Κολλέγια ή Σεμινάρια που απαρτίζουν την Τριτοβάθμια εκπαίδευση και αφ’ ετέρου η επαγγελματική ή τεχνική εκπαίδευση.
Τα εναλλακτικά σχολεία, πάλι, προσφέρουν μη παραδοσιακή ύλη διδασκαλίας και ακολουθούν μη παραδοσιακές μεθόδους.
Υπάρχουν επίσης μη κρατικά σχολεία: Τα ιδιωτικά σχολεία που είτε απευθύνονται σε μαθητές με ειδικές ανάγκες που δεν καλύπτονται από τα κρατικά σχολεία είτε λειτουργούν παράλληλα με τα δημόσια σχολεία, τα θρησκευτικά σχολεία, ή σχολεία που έχουν διαφορετικές προδιαγραφές εκπαίδευσης.
Τα σχολεία για ενήλικες περιλαμβάνουν τα Ινστιτούτα επαγγελματικής κατάρτισης και τις Επαγγελματικές, Στρατιωτικές κ.α. σχολές, πολλές από τις οποίες είναι ενταγμένες στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Στην κατ’ οίκον διδασκαλία και στα διαδικτυακά σχολεία, όπως είναι το Ανοικτό Πανεπιστήμιο, η διδασκαλία και η μάθηση γίνονται εκτός του παραδοσιακού κτηρίου του σχολείου.
Ας προχωρήσω, όμως, στην ιστορία και στην εξέλιξη του σχολείου!
Η έννοια της ομαδοποίησης των μαθητών σε συγκεκριμένες τοποθεσίες για να μάθουν υφίσταται από την εποχή των Κλασσικών χρόνων της ελληνικής αρχαιότητας.
Η Ακαδημία του Πλάτωνα και η Περιπατητική Σχολή αποτελούσαν οργανωμένα δημόσια εκπαιδευτικό ίδρυμα κατ’ αντίθεση της κατ’ οίκον ιδιαίτερης διδασκαλίας.
Επίσης οργανωμένα σχολεία συναντάμε στην αρχαία Ινδία και στην αρχαία Κίνα. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία είχε, από το 425 μ.Χ., εκπαιδευτικό σύστημα που ξεκινούσε από τη στοιχειώδη εκπαίδευση η οποία ήταν προαπαιτούμενο για τους στρατιωτικούς.
Ο Ισλαμικός πολιτισμός ανέπτυξε εκπαιδευτικό σύστημα με τη μοντέρνα έννοια του όρου.
Κατ’ αρχήν τα τζαμιά συνδύαζαν αμφότερες τις θρησκευτικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες αλλά, κατά τον 9ο αιώνα, ιδρύθηκαν οι μεντρεσέδες που ήταν κανονικά σχολεία. Επίσης εισήχθη η έννοια της δημόσιας δωρεάν παιδείας, κάτω από τον έλεγχο του Χαλίφη.
Επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας, οι πόλεις Προύσα και Αδριανούπολη έγιναν τα κύρια κέντρα μάθησης.
Το οθωμανικό σύστημα του Kulliye, ένα σύνθετο κτήριο που περιελάμβανε τζαμί, νοσοκομείο, μεντρεσέ, δημόσιες κουζίνες και εστιατόρια, έκανε την μάθηση προσιτή σε ευρύτερο κοινό μέσω δωρεάν γευμάτων, ιατρικής περίθαλψης και μερικές φορές δωρεάν διαμονής.
Στην Ευρώπη του Μεσαίωνα και στην πρώιμη Μοντέρνα εποχή, ο κύριος στόχος των σχολείων, ήταν η διδασκαλία των Λατινικών. Αυτό οδήγησε στον όρο grammar school και στον αντίστοιχο Ελληνικό όρο γραμματοδιδασκαλείο που χαρακτηρίζει το σημερινό Δημοτικό σχολείο.
Σημαντική πρόκληση, λοιπόν, το σχολείο… Τρόπος διαφύλαξης ιδανικών της ειρήνης, της ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Πώς;
Η απάντηση είναι: κατάλληλη αγωγή και παιδεία.
Με καλλιέργεια, προσωπική κατάκτηση, μάλιστα, που απαιτεί θυσίες.
Ρωτώντας, έναν συνταξιούχο, πλέον, καθηγητή, με διαβεβαίωσε, πώς η δια βίου εκπαίδευση και κατάρτιση μετατοπίζει το κέντρο βάρους από το κράτος στο άτομο, το οποίο οφείλει να έρθει σε επαφή με πολλούς τομείς γνώσης σε διάφορες μορφές της. Η μετάδοση από την τοπική στην παγκόσμια κοινωνία προϋποθέτει γλωσσομάθεια, ανοχή στη διαφορετικότητα και στον πολυπολιτισμικό, πνεύμα συνεργασίας και συναδέλφωσης στο παγκόσμιο χωριό, στο οποίο έχει μεταβληθεί ο πλανήτης μας.
Και εδώ στην Ελλάδα έχουν γίνει ορατές οι πολλαπλές όψεις της παγκοσμιοποίησης στην κοινωνιολογική και οικονομική εκδοχή της.
Οι Έλληνες λογίζονται φιλεκπαιδευτικός λαός. Είτε λόγω της αρχαιοελληνικής παράδοσης, είτε λόγω της γεωγραφικής θέσης και του γεωγραφικού ανάγλυφου, είτε λόγω της ιδιαιτερότητας της ελληνικής γλώσσας ή οποία επί Ελληνιστικών χρόνων ήταν η κυρίαρχη γλώσσα του δυτικού κόσμου, η λαϊκή σοφία έχει αποκρυσταλλωμένη άποψη υπέρ του σχολείου.
Η φράση: άνθρωπος αγράμματος, ξύλο απελέκητο αντικατοπτρίζει τον διαρκή πόθο των Ελλήνων για το σχολείο.
Μετά την Ακαδημία του Πλάτωνα και το Λύκειο του Αριστοτέλη, οι Έλληνες δούλοι που αναλαμβάνουν την μόρφωση των Ρωμαίων, το Βυζάντιο που ιδρύει σχολεία και κατά το Μεσαίωνα, ο ελληνικός Χριστιανισμός με τα ιερογράμματα, διατηρούν την παράδοση του σχολείου.
Με την άφιξή του στην Ελλάδα το 1828, ο Ιωάννης Καποδίστριας ιδρύει ορφανοτροφεία στην Αίγινα και τον Πόρο, όπου τα ορφανά ελάμβαναν γενική μόρφωση και επαγγελματική εκπαίδευση και όπου παράλληλα λειτουργούσαν διδασκαλεία για την μόρφωση των δασκάλων.
Ιδρύεται γεωργική σχολή στην Τίρυνθα, ιερατική σχολή στον Πόρο και στρατιωτικό σχολείο στο Ναύπλιο.
Με τον Όθωνα, το 1933, εκδόθηκε διάταγμα που καθόριζε τις αρμοδιότητες της επί των Εκκλησιαστικών γραμματείας που ήταν το πρώτο υπουργείο παιδείας.
Οι Βαυαροί διαίρεσαν την όλη εκπαίδευση σε τρεις κύκλους, τη στοιχειώδη εκπαίδευση, τη μέση και την ανώτερη.
Τη στοιχειώδη εκπαίδευση ονόμασαν Δημοτική, διότι η διοίκηση και η εποπτεία ανατέθηκαν στους Δήμους, σύμφωνα με τον νόμο της 6 Φεβρουαρίου 1834 που ήταν πιστό αντίγραφο του γαλλικού νόμου του 1833, και η διάρκεια φοίτησης προβλεπόταν να είναι επταετής. Βάση αυτού του νόμου ιδρύθηκε Διδασκαλείο στο Ναύπλιο το 1835, όπου εισήχθη η αλληλοδιδακτική μέθοδος.
Το 1836 συστάθηκε η Φιλεκπαιδευτική εταιρία που ίδρυσε σχολεία θηλέων και προετοίμασε τις πρώτες δασκάλες. Δυστυχώς όμως ούτε η υποχρεωτική φοίτηση ούτε η επταετής διάρκεια εφαρμόστηκαν και η θέση των δασκάλων ήταν τραγική.
Το 1944, λόγω της απροθυμίας των δήμων να ιδρύσουν και συντηρήσουν σχολεία εκδόθηκε διάταγμα σύμφωνα με το οποίο εις την δημοτική εκπαίδευσιν συντρέχει και το κράτος κατά το μέτρον της ανάγκης των δήμων.
Παρ όλα ταύτα η κατάσταση χειροτέρεψε και το 1863 το διδασκαλείο έκλεισε. Το 1871 ιδρύεται στην Αθήνα ο Σύλλογος προς διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων μέλη του οποίου το 1874 ιδρύουν το εξατάξιο Πρότυπο δημοτικό σχολείο στην Αθήνα και το τετρατάξιο Παιδαγωγείο στη Θεσσαλονίκη. Έτσι σ’ αυτήν την περίοδο ο εκπαιδευτικός κύκλος αποτελείται από το δημοτικό σχολείο με τετραετή φοίτηση ακολουθεί το Ελληνικό σχολείο με τριετή φοίτηση και τέλος το Γυμνάσιο με τετραετή φοίτηση.
Οι δάσκαλοι το 1873 ιδρύουν τον Ελληνικόν διδασκαλικόν σύλλογον ο οποίος εκδίδει το περιοδικό Πλάτων και κατορθώνουν να υψώσουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης και των πολιτικών για τα εκπαιδευτικά θέματα. Έτσι το 1876 ο υπουργός παιδείας στη Βουλή χαρακτηρίζει την κατάσταση της εκπαίδευσης εμπαιγμόν δια το έθνος.
Ιδρύεται Διδασκαλείο τριετούς φοίτησης στην Αθήνα, καθώς καθ άλλα δύο στην Τρίπολη και στην Κέρκυρα και το 1881 άλλο ένα στη Λάρισα.
Το 1895, ο νόμος Περί στοιχειώδους ή δημοτικής εκπαίδευσης διαιρεί τα σχολεία σε κοινά, με έναν δάσκαλο όταν έχουν μέχρι 80 μαθητές, και πλήρη με δύο δασκάλους όταν έχουν μέχρι 140 μαθητές. Όταν οι μαθητές είναι μέχρι 200 το σχολείο είναι τριθέσιο και για περισσότερους από 200 τετραθέσιο. Όπου δεν ήταν δυνατόν να ιδρυθούν κοινά- μονοθέσια- σχολεία προβλεπόταν η ίδρυση γραμματοδιδάσκαλων.
Επίσης ιδρύονται εξατάξια σχολεία οι απόφοιτοι των οποίων μπορούν να εγγραφούν στην τρίτη τάξη των Ελληνικών σχολείων.
Το 1921, τα “κοινά” σχολεία αφομοιώνονται με τα εξατάξια, το 1929 επί Βενιζέλου καθορίζεται εξαετής η διάρκεια της δημοτικής εκπαίδευσης και το όριο για την ίδρυση μονοθέσιου δημοτικού σχολείου κατεβαίνει στους 15 μαθητές, με στόχο την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, διότι σύμφωνα με την απογραφή του 1828 υπήρχαν 3500 συνοικισμοί με λιγότερα από 15 παιδιά σχολικής ηλικίας και έτσι, κάθε χρόνο, πάνω από 25.000 παιδιά δεν γραφόντουσαν σε κανένα σχολείο.
Παρ’ όλα αυτά, κατά τη στατιστική του 1936, ενώ στην πρώτη τάξη γραφόντουσαν 200.000 μαθητές, από την έκτη τάξη αποφοιτούσαν μόνο 75.000. Το 1954, στο νομοθετικό διάταγμα περί καταπολεμήσεως του αναλφαβητισμού ιδρύονται τα νυχτερινά σχολεία για την παροχή της βασικής μόρφωσης σε μαθητές ηλικίας 14 έως 20 ετών, οι οποίοι λόγω της κατοχής και του εμφυλίου δεν είχαν ολοκληρώσει τη στοιχειώδη εκπαίδευση.
Στο ίδιο διάταγμα προβλέπεται ότι, μετά το 1962, όποιος δεν έχει απολυτήριο δημοτικού σχολείου δεν θα μπορεί να διευθύνει επιχείρηση ή βιοτεχνικό κατάστημα. Έτσι το 1953-54 λειτούργησαν 2.300 νυχτερινά σχολεία με 67.000 μαθητές και 2.350 δασκάλους, πολλοί από τους οποίους εργάστηκαν δωρεάν. Στη στατιστική της UNESCO για το 1957, το ποσοστό αναλφαβητισμού στην Ελλάδα ανερχόταν σε 25%, ενώ στην Τουρκία σε 68% και στη Γιουγκοσλαβία σε 27%.
Η μέση εκπαίδευση επίσης ξεκινάει με τη Βαυαρική αντιβασιλεία το 1836 και χωρίζεται σε δύο κύκλους : κατ’ αρχάς το τριετές “Ελληνικό σχολείο” κατ αντιστοιχία του Βαυαρικού Latina και κατόπιν το τετραετές Γυμνάσιο το οποίο έχει ως στόχο την προπαρασκευήν των μαθητών που θέλουν να σπουδάσουν ανώτερες επιστήμες στα Πανεπιστήμια.
Οι δάσκαλοι των πρώτων καλούνται Ελληνοδιδάσκαλοι και των γυμνασίων καθηγητές.
Όταν το Πανεπιστήμιο άρχισε να δίνει διπλώματα, διοριζόντουσαν στη μέση εκπαίδευση πτυχιούχοι της φιλολογίας και της φυσικομαθηματικής.
Το Ελληνικόν σχολείο, ιδρύθηκε, φίλοι μου, για να εκπληρώσει ειδικόν εκπαιδευτικόν σκοπόν που ήταν η ανάπτυξις και μόρφωσις της διανοίας, τως εις αυτό φοιτούντων μαθητών, η ηθική αγωγή και ειδικώς η προπέδευσις προς αυτάρκη σπουδήν των θετικών επιστημών.
Τελειώνοντας, θα ήθελα, να θέσω τις δικές μου απόψεις, περί θέματος, τι είναι, δηλαδή, σχολείο;
Μέρος, όπου, έχω τη δυνατότητα, να μαθαίνω και να αποκτώ τη γνώση, συνδυάζοντας ικανοποιητικά μια ευρύτατη γενική παιδεία με τη δυνατότητα εμβάθυνσης σε ορισμένα θέματα
Να έχω τη δυνατότητα, να ενεργώ με τέτοιον τρόπο, ώστε να αποκτώ όχι μόνο επαγγελματική κατάρτιση αλλά και γενικότερα τη δυνατότητα να αντιμετωπίζω και να εργάζομαι αρμονικά σε ομάδες.
Κυριότερο, όμως, συμβάν, για εμένα; Να μαθαίνω να συμβιώνω, κατανοώντας τους άλλους και έχοντας επίγνωση των κοινωνικών αλληλεξαρτήσεων συμβάλλοντας στην πραγματοποίηση κοινών δράσεων και στη διευθέτηση των συγκρούσεων, με σεβασμό στις αξίες του πλουραλισμού, της αμοιβαίας κατανόησης και της ειρήνης.
Να μαθαίνω να ζω με τέτοιον τρόπο, ώστε να αναπτύσσω την προσωπικότητα μου και να κρίνω τους γύρω μου.
Για το λόγο αυτόν, η εκπαίδευση δεν πρέπει να παραμελεί την ανάπτυξη των ατομικών δυνατοτήτων, τη μνήμη, τη λογική κρίση, την αίσθηση του ωραίου, τις φυσικές ικανότητες του ατόμου και τη δεξιότητα της επικοινωνίας, με παράλληλη ευαισθησία στη χρήση της μητρικής γλώσσας.
Τι λέτε, φίλοι μου;

Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

http://freepen.gr/2013/τι-σημαίνει-ο-γραφικός-σας-χαρακτήρας/

διαβαστε το άρθρο μου



Τι σημαίνει ο γραφικός σας χαρακτήρας;

Writing
Ο γραφικός χαρακτήρας, φίλοι μου, σύμφωνα με τους γραφολόγους, αποκαλύπτει στοιχεία της προσωπικότητάς μας!
Πάρτε χαρτί και μολυβί και γράψτε μια πρόταση, μετά διαβάστε την δυνατά και κοιτάξετε τι σας γράφω. Ίσως, μπορέσω, να σας βοηθήσω!
της Ηλιάνας Βολονάκη
Μην ξεχνάτε, φίλοι μου, πώς ο γραφικός χαρακτήρας, δείχνει τον εσωτερικό μας κόσμο!
Δείξε μου το φίλο σου αν σου πω ποιος είσαι… λέει μια παροιμία, αλλά καλύτερα θα ήταν: Δείξε μου το γραφικό σου χαρακτήρα να σου πω ποιος είσαι. Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο τρόπος που γράφουμε φανερώνει πολλά για την προσωπικότητα μας καθώς και για την εκάστοτε ψυχολογική μας κατάσταση.
Όπως λένε οι ειδικοί, η διαδικασία του γραψίματος ελέγχεται από το κεντρικό νευρικό σύστημα καθώς συμμετέχουν πολλοί μυς όπως του μπράτσου, του αγκώνα, του χεριού, των δαχτύλων και της ωμοπλάτης. Αν κάνετε υπομονή μέχρι το τέλος, στα δείγματα γραφής που ακολουθούν και στην ερμηνεία τους, ίσως κάποιοι συναντήσετε τον εαυτό σας ή κάποιο κοντινό σας πρόσωπο!
Θα σας χωρίσω, σε κατηγορίες, ώστε να βοηθηθείτε πιο εύκολα.
1. Ο ειλικρινής: Μεγάλα στρογγυλά και ομοιόμορφα γράμματα, σε ευθεία γραμμή.
2. Ο φιλότιμος: Στρογγυλά γράμματα και τονίζει τα σημεία στίξης – σημάδι ανθρώπου με προσοχή στη λεπτομέρεια.
3. Ο οικονόμος: Προσεχτικά και ομοιόμορφα, με ελαφριά κλίση στις γραμμές και χωρίς να τονίζει τα κεφαλαία.
4. Ο γενναιόδωρος: Ευρύχωρα και καθαρά, ξεχωρίζοντας έντονα τα μεγάλα γράμματα και τα κεφαλαία από τα υπόλοιπα γράμματα.
5. Ο ταπεινός: Μικρά, απλά και ομοιόμορφα γράμματα, ενώ οι γραμμές τείνουν να κάνουν ζιγκ-ζακ.
6. Ο μελαγχολικός: Ξεχωρίζει από την έντονη κλίση των γραμμάτων του. Η πίεση είναι στην αρχή σταθερή, αλλά σιγά-σιγά χάνεται. Τα σημεία στίξης είναι αρχικά έντονα, αλλά καθώς προχωρά το γραπτό, τείνουν να εξαφανίζονται.
7. Ο υπερήφανος: Μεγάλα γράμματα, τονισμένα κεφαλαία, ενώ το τελευταίο γράμμα κάθε λέξης φαίνεται να είναι πιο έντονο από τα υπόλοιπα.
8. Ο καλλιτέχνης: Καλλιγραφικά και το μέγεθος των γραμμάτων τείνει να μικραίνει καθώς προχωρά το γραπτό.
9. Ο αλτρουιστής: Με έντονη κλίση και πίεση. Τα γράμματα είναι στρόγγυλα και τα κεφαλαία σχεδόν καλλιγραφικά.
10. Ο διακριτικός: Μικρά γράμματα, με ελαφριά πίεση και οι γραμμές τείνουν προς τα πάνω. Τα γράμματα τείνουν να έχουν αρκετές σπείρες και καμπύλες, αλλά το τελευταίο γράμμα κάθε λέξης είναι μάλλον σεμνό και περιορισμένο.
11. Ο αλαζόνας: Τονίζει υπερβολικά τα κεφαλαία γράμματα και συνήθως η υπογραφή του είναι μεγάλη και πολύπλοκη, καταλήγοντας σε περιττές διακοσμήσεις με καμπύλες γραμμές.
Tα ασύνδετα μεταξύ τους γράμματα, φίλοι μου, σημαίνουν, όχι καλός αυτοέλεγχος, υπερβολική φαντασία, αποσπασματικός τρόπος σκέψης.
Σύνδεση με λεπτές γραμμούλες- ο λεγόμενος νηματοειδής τύπος- σημαίνουν, έντονη αίσθηση αυτοσυντήρησης, ευκολία προσαρμογής και μεγάλη πνευματική συνάφεια.
Σύνδεση με έντονες γραμμές και όλη η γραφή δείχνει να διαθέτει ομοιογένεια και ροή, φίλοι μου, σημαίνουν, ηρεμία, ευγενικό, με αυτοπειθαρχία, μια προσωπικότητα συμπαθητική αλλά και ενίοτε πληκτική.
H κλίση προς τα δεξιά, δείχνει εξωστρέφεια, παρορμητικό άτομο, καθώς κι σε όσους δίνουν μεγάλη σημασία στις σχέσεις με τους άλλους. Σε αυτή τη κατηγορία, μπορούμε να τοποθετήσουμε και τους καλλιτέχνες.
Η υπερβολική κλίση προς τα δεξιά, από την άλλη μεριά, φίλοι μου, δηλώνει υπερευαισθησία, ασυλλόγιστη συμπεριφορά.
Tα κατακόρυφα γράμματα, φίλοι μου, δηλώνου: λογική, ανεξαρτησία, αυτοκυριαρχία ακόμα και σε περιπτώσεις κρίσης, άτομα διευθυντικών θέσεων.
H κλίση προς τα πίσω; Εσωστρέφεια παρά τον πλούσιο συναισθηματικό κόσμο. Διαφορετικές κλίσεις- και τελειώνω- δηλώνουν: ευστροφία, αυθορμητισμό αλλά ελάχιστο αυτοέλεγχο, ευμετάβλητη διάθεση, αποφυγή ανάληψης μεγάλες ευθυνών.
Εξίσου σημαντικό, για τους γραφολόγους, είναι ο χωρισμός των γραμμάτων σε τρεις οριζόντιες ζώνες, καθεμιά από τις οποίες συνδέεται με μια ομάδα χαρακτηριστικών της προσωπικότητας.
Στην άνω ζώνη ανήκουν τα γράμματα που αναπτύσσονται εις ύψος, όπως το β, το δ, το θ αλλά και το τ. Δηλώνουν: φιλοδοξίες, όνειρα, ιδανικά. Όσο περισσότερο τα γράμματα εισχωρούν σε αυτήν τόσο φανερώνει άτομο με ζωηρή φαντασία, τάση στην ονειροπόληση και έλλειψη πρακτικού πνεύματος.
Αντίθετα, αν οι θηλιές των γραμμάτων στην άνω ζώνη είναι μικρές, αυτό δείχνει ότι το άτομο δεν επιτρέπει ελευθερία έκφρασης στη φαντασία του.
Επίσης και οι θηλιές ή οι προς τα πάνω προεκτάσεις των γραμμάτων δείχνουν έλλειψη δημιουργικής σκέψη, άτομα λογικά, μεθοδικά, με σωστή κρίση.
Στη μέση ζώνη, εκείνα που δεν προεξέχουν ούτε προς τα πάνω ούτε προς τα κάτω, δηλαδή όλα τα φωνήεντα, καθώς και τα κ, π, σ, ν. H μέση ζώνη σχετίζεται με τη στάση του ανθρώπου απέναντι στην καθημερινότητα. Όταν υπερισχύει, φανερώνει κοινωνικό άτομο που θέλει να γίνεται αρεστό. Έχει τάση να ζει για το παρόν. Όταν η μέση ζώνη είναι μικρότερη από τις άλλες δύο, δείχνει άτομο πρακτικό, προσγειωμένο και ακούραστο, που ωστόσο μπορεί να αισθάνεται ανικανοποίητο από την καριέρα του και την κοινωνική ή την ερωτική ζωή του.
Στην κάτω ζώνη περιλαμβάνονται τα γράμματα που κρεμάνε:γ, μ, ρ, φ, χ. Ορισμένα, πάλι, όπως το ζ, το ξ, το λ και το ψ, ανήκουν και στην άνω και στην κάτω ζώνη. Ενστικτώδεις επιθυμίες του ατόμου, λοιπόν, τις υλικές ανάγκες, τις σωματικές δραστηριότητες, τη σεξουαλικότητα.
Όσο λοιπόν περισσότερη έμφαση έχει στο γραφικό χαρακτήρα με γεμάτες και έντονες κάτω θηλιές στα γράμματα, τόσο περισσότερο το συγκεκριμένο άτομο δίνει σημασία στα υλικά αποκτήματα, αγαπά τα σπορ, έχει έντονο ερωτισμό.
Aν οι κάτω θηλιές είναι τόσο μακριές, που να μπερδεύονται με την από κάτω αράδα, προδίδουν μια αδυναμία κρίσης, έλλειψη οργάνωσης και δυσκολία με τη μεθοδική σκέψη.
Οι ασυνήθιστοι σχηματισμοί στις κάτω θηλιές των γραμμάτων μπορεί να σημαίνουν σεξουαλική εκκεντρικότητα αλλά και ασυνήθιστα έντονο ερωτισμό.
Aν, πάλι, οι καταλήξεις των γραμμάτων στην κάτω ζώνη είναι ευθείες, έχουμε να κάνουμε με έναν κλειστό χαρακτήρα που διαθέτει σωστή κρίση και κατά πάσα πιθανότητα κλίση στη μουσική ή τα μαθηματικά.
Κεφαλαία και πεζά: H σχέση μεγέθους των κεφαλαίων γραμμάτων με των πεζών εκφράζει την άποψη που έχει το άτομο για τον εαυτό του. Όσο μεγαλύτερη είναι η διαφορά τους, τόσο πιο ανεβασμένη είναι και η αυτοεκτίμησή του..
Tα ψηλόλιγνα κεφαλαία: δειλία απέναντι στους άλλους, χωρίς ωστόσο κατά βάθος να λείπει η αυτοπεποίθηση.
Tο πλατύ κεφαλαία: τάση επιβολής στους άλλους.
Tα κοντά κεφαλαία: συντηρητική και άτολμη προσωπικότητα.
Αν έχουν σχεδόν το ίδιο ύψος με τα πεζά: χαρακτήρας δειλός και αποτραβηγμένος.
Tα πολύ στολισμένα κεφαλαία: ανάγκη εντυπωσιασμού των άλλων.
Ιδίως αν τονίζονται με μια γραμμή που προέρχεται από την άνω ζώνη, φανερώνουν άτομο που έχει σαφή άποψη για την ανωτερότητά του απέναντι στους άλλους.
Οι μεγάλες θηλιές στα αριστερά των κεφαλαίων: εγωισμός κι αισθησιασμός.
Tα κεφαλαία που επεκτείνονται και στην κάτω ζώνη: επιθετικότητα κι απόλυτη σιγουριά– τα άτομα είναι βέβαια ότι έχουν δίκιο και θα κάνουν το παν να το επιβάλουν.
Σπάνια όταν γράφουμε έχουμε συναίσθηση του πόσο πιέζουμε στο χαρτί το στυλό μας, ωστόσο ο βαθμός της πίεσης αυτής δείχνει τη διάθεση, τη ζωτικότητα και την αποφασιστικότητά μας.
H έντονη πίεση: αντοχή, ενθουσιασμό, ζωηρή λίμπιντο.
H βαριά πίεση σε ένα κείμενο: άτομο καταπιεσμένο και απογοητευμένο.
H ακανόνιστη πίεση: η δύναμη της θέλησης είναι ασταθής, εσωτερικές συγκρούσεις, αισθήματα ανασφάλειας.
Η ταχύτητα στο γραπτό: ευστροφία και διεισδυτική σκέψη.
Tο αργό γράψιμο: προσπάθεια διατήρησης συναισθηματικού ελέγχου.
Aν, μάλιστα, συνδυάζεται και με μικρή πίεση του στυλό πάνω στο χαρτί, φανερώνει ότι η ψυχική και η σωματική κατάσταση την ώρα του γραψίματος δεν είναι η καλύτερη.
Ορισμένα, μάλιστα, γράμματα του αλφαβήτου παίζουν βασικό ρόλο σε μια γραφολογική ανάλυση.
Tο α και το ο.
Ανάλογα με το αν τα κουκλάκια τους είναι ανοιχτά ή κλειστά, δείχνουν το βαθμό που το άτομο ανοίγεται στους άλλους.
Tο ίδιο ισχύει με το δ και με το θ.
Επίσης πολύ σημαντικό ρόλο παίζουν οι γωνίες που μπορεί να σχηματίζουν – γιατί φυσικά ελάχιστοι άνθρωποι τα κάνουν στρογγυλά με το διαβήτη.
Tο κεφαλαίο I-το γράμμα της ατομικότητας.
Οριζόντιες γραμμές πάνω κάτω: δημιουργική σκέψη.
Απλή ίσια γραμμή: άτομο που δίνει βάση στα ουσιώδη.
Μικρό στο ύψος: χαμηλή αυτοεκτίμηση.
Η πάνω θηλιά πιο σχηματισμένη από την κάτω: μεγάλη σημασία στο νου.
Η έντονη κάτω θηλιά: υπερβολική σημασία στο σώμα.
Tο τ είναι ένα ακόμη γράμμα που μπορεί να γραφτεί με πολλούς τρόπους, ακόμα και στο χειρόγραφο του ίδιου.
Η μακριά οριζόντια γραμμή: δεσποτισμός και έντονη αυτοπροστασία.
Η θηλιά στην εγκάρσια γραμμή: τάση για κριτική ευαισθησία, πανουργία.
Tο πεζό τ, αν έχει μπούκλα στην επάνω ζώνη, είναι δείγμα συντηρητισμού, ενώ, αν δεν έχει εγκάρσια γραμμή και είναι γραμμένο σαν ι, δείχνει αφηρημάδα, έγνοια ή βιασύνη.
Οριζόντια εγκάρσια γραμμή: εφευρετικότητα.
Λοξή εγκάρσια γραμμή: επιθετικότητα, δόση φιλοδοξίας.
Aν γράφεται σαν σταυρουδάκι με μονοκοντυλιά: υπευθυνότητα και λογική.
Μεγάλο κενό στην αριστερή μεριά της σελίδας: άτομο που κοιτά προς το μέλλον όχι το παρελθόν.
Μεγάλο κενό στην δεξιά μεριά της σελίδας: φόβος προς το μέλλον, το άγνωστο. Στενό κενό στην αριστερή μεριά της σελίδας: άτομο προσεχτικό που ενοχλείται όταν πιέζεται να ξεκινήσει κάτι χωρίς να είναι έτοιμος. Στενό κενό στην δεξιά μεριά της σελίδας: ανυπομονησία και ανησυχία.
Μεγάλα κενά: άνθρωπος ντροπαλό, προσεχτικός και σκεπτικός.
Στενά κενά: άνθρωπο ενεργητικός, φλύαρος.
Ανύπαρκτα κενά: άνθρωπο ανυπόμονος, ενεργητικός, με μπόλικη αυτοπεποίθηση, κοινωνικός αλλά και με τάση να ‘γαντζώνεται’ στους άλλους.
Μεγάλα κενά: άνθρωπος μοναχικός, ανεξάρτητος, ίσως αντικοινωνικός αντικειμενικός, αμερόληπτος.
Ίσα-ίσα να μην αγγίζονται τα πάνω γράμματα με τα κάτω: φλύαρος, σπάταλος
Μόλις που αγγίζονται τα πάνω
χαμηλά γράμματα- όπως το γ και το ρ- με τα κάτω ψηλά γράμματα- β, δ, ζ, λ,-: συγκρότηση σκέψης
Όταν το κενό είναι υπερβολικά στενό, με αποτέλεσμα σε σημεία- σημεία να μπλέκεται η μια γραμμή με την επόμενη: χαλαρή αυτοπειθαρχία, παθιασμένη προσωπικότητα.
Αν λοιπόν πήρατε μια πρώτη γεύση σας λέω ότι ακόμα δεν έχετε δει τίποτα.
Για να εξαχθεί συμπέρασμα από γραφολόγο, χρειάζεται να ληφθούν υπ’ όψιν τουλάχιστον 50-60 χαρακτηριστικά.
Η επιστήμη έχει εισέλθει σε πολλούς τομείς όπως η εγκληματολογία και η πρόσληψη προσωπικού γίνεται πολλές φορές μέσα από δείγματα γραφής των υποψηφίων.
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=3164762134893&set=o.312947662056158&type=1&theater



Ένα μεγάλο: ευχαριστώ στις αναγνώστριές μου, στο facebook, πού αγκάλιασαν το βιβλίο μου, όταν πονάει μια ψυχή!



 Η απάντησή μου: Τι είναι, για εσάς, η γραφή;






Όπως λέω, πάντα: Γεννήθηκα με ένα μολύβι και ένα χαρτί, στα χέρια. Μουτζούρωνα, έγραφα σε όλα τα σχολικά βιβλία… Παρακολουθούσα παιδικά, πλάθοντας, ύστερα τη δική μου ιστορία. <<Πόσα παιδάκια, έχετε στο σπίτι σας;>> Ρωτούσαν στην πολυκατοικία μας και η μαμά μου, απαντούσε: <<Η κόρη μου, είναι.>> Με καμάρι.
Είχα τη δυνατότητα, να πλάθω- οκτώ χρόνων- ιστορίες και να μιμούμαι φωνές! Όταν επέστρεφα από θεατρικές παραστάσεις; Κλειδωνόμουν στο δωμάτιο και αντέγραφα τους ηθοποιούς!
Μέχρι τη στιγμή, πού είδα το παιδικό, με τα μολύβια και τις γόμες να μιλούν, στην παλιά ΝΕΤ και αργότερα, την Άννα Καρένινα, στο θέατρο.
Τόση μαγεία στα μάτια μου, παιδάκι, ακόμα, με το στόμα ανοιχτό και πολλές φορές συλλαβίζοντας τις λέξεις τους. Ύστερα, προσπαθούσα να αντιγράψω τις κινήσεις τους- στο δωμάτιό μου-τις φωνές τους και να γράφω το δικό μου παραμύθι. Τα παραμύθια, τα ανέσυρα, μάλιστα και θα τα εκδώσω, στο μέλλον.
Μέχρι πού έφθασε, η στιγμή και διάβαζα, μυθιστορήματα! Το σπίτι, πλέον, δεν χωράει, όπως και το πατάρι. Γεμάτο… κούτες.
Πάντα διάβαζα και τίποτα δεν μου άρεσε. Πάντα έπλαθα τις ιστορίες των άλλων κι έλεγα: Αν ήμουν… εγώ… θα το έγραφα, έτσι. Έτσι, ξεκίνησα, να γράφω τις ιστορίες πού βάραιναν τη δική μου ψυχή, ιστορίες πού ήθελα να μοιραστώ… Πού άκουγα από τους γείτονες, αγνώστους, από την τηλεόραση, τις ειδήσεις… Πάντα, φίλοι μου, ήθελα να δώσω happy end στα βιβλία μου, αλλά το μετάνιωνα. Ασυναίσθητα το χέρι μου, άλλαζε την πορεία του, είτε στα πλήκτρα του υπολογιστή, είτε στην παλιά μου γραφομηχανή.

Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

http://freepen.gr/2013/όπλο-ή-μειονέκτημα-το-κουτί-της-πανδώρ/

Διαβάστε το άρθρο μου στο freepen.gr


 

Όπλο ή μειονέκτημα το κουτί της Πανδώρας;

Pandora
Έχει δώσει το όνομά του, σαν τίτλος σε τηλεοπτικές εκπομπές, σε χώρους διασκέδασης, σε παιδικό παιχνίδι και έχει γίνει στην διάρκεια των χρόνων συνθηματικό και κρυπτογραφημένο μήνυμα, όταν θέλουμε να περιγράψουμε ή να τονίσουμε μια συγκεκριμένη κατάσταση.
της Ηλιάνας Βολονάκη
Ποιος είναι, όμως, ο μύθος αυτού του κουτιού; Και ποια ήταν η μυστηριώδης αυτή γυναίκα που το είχε στην κατοχή της;
Σύμφωνα με τον μύθο της Πανδώρας λοιπόν, η οποία ήταν πριγκίπισσα στην αρχαία Ελλάδα, οι θεοί από ζήλια για την ομορφιά της, της έκαναν κάποτε δώρο ένα μυστηριώδες κουτί.
Η προειδοποίηση που συνόδευε το δώρο αυτό όμως, ήταν να μην τολμήσει ποτέ η ίδια να το ανοίξει.
Μια μέρα η Πανδώρα, δεν άντεξε και περίεργη όπως ήταν για το δώρο που της ανήκε μπήκε στον πειρασμό να ανακαλύψει το περιεχόμενό του και χάνοντας την αυτοκυριαρχία της, τελικά τόλμησε το απαγορευμένο.
Τότε ελευθερώθηκαν στον κόσμο, εξαιτίας της, όλα τα μεγάλα δεινά, λοιμοί, αρρώστιες και τρέλα.
Η Πανδώρα δεν είχε πια την δύναμη να ελέγξει όλα αυτά τα κακά που είχαν σκορπίσει παντού, ούτε να διορθώσει με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, αυτό που είχε προκαλέσει. Με την βοήθεια ενός θεού, κατάφερε τελικά να κλείσει το κουτί και πρόλαβε να σώσει το μοναδικό αντίδοτο που θα έκανε τους ανθρώπους να αντέχουν την δυστυχία. Την ελπίδα!
Η Πανδώρα είναι μορφή της ελληνικής μυθολογίας, όπου αναφέρεται ως η πρώτη θνητή γυναίκα, αιτία όλων των δεινών κατά τον Ησίοδο και αντίστοιχη της βιβλικής Εύας. Ο μύθος της Πανδώρας, μητέρας όλων των γυναικών, αλλά ως αιτίας όλων των παθών, λόγω της περιέργειάς της, έχει κάνει το γύρο του κόσμου.
Θα μπορούσα να περιγράψω τον μύθο της, στα κατάλοιπα της μεταβατικής εποχής, από τη μητριαρχία στην πατριαρχία χωρίς φυσικά να αποκλείονται και άλλες λογικές ερμηνείες.
Ας μεταφερθούμε, όμως, λίγο στην παλιά εποχή και ας μάθουμε την ερμηνεία των αρχαίων Θεών, να πω… Εσείς, θα σκεφτείτε…
Ο Προμηθέας, λοιπόν, φίλοι μου, έκλεψε την ιερή φωτιά και εξοργισμένος ο Δίας έστειλε στους ανθρώπους ένα μεγάλο κακό, ας πούμε, το τίμημα για το ευεργέτημα της φωτιάς.
Δηλαδή; Ζήτησε από τον Ήφαιστο να πλάσει από τη γη μια παρθένα και η Αθηνά την έντυσε και τη στόλισε με κοσμήματα και της έβαλε ένα θαυμαστό πέπλο και στεφάνι στο κεφάλι καθώς και ένα στέμμα χρυσό.
Χάρμα οφθαλμών, λοιπόν, να λάμπει με μεγάλη ομορφιά που την θαύμασαν ακόμα και οι θεοί και που δεν μπορούσε να της αντισταθεί κανένας θνητός, αφού μέχρι τότε δεν υπήρχαν γυναίκες παρά μόνον άνδρες.
Από αυτήν, όπως γράφει και ο Ησίοδος, κατάγονται όλες οι γυναίκες και το θηλυκό γένος. Από αυτήν προήλθε το καταστροφικό γένος των γυναικών που ζει μεταξύ των θνητών ανδρών για να τους βασανίζει, σύντροφος μόνο στα πλούτη και ποτέ στη μισητή φτώχεια . Ο Δίας έπλασε τις γυναίκες για να βλάψει το θνητό άνδρα.
Η δική μου άποψη;
Το κουτί της Πανδώρας, είναι η σημερινή ελπίδα για στερνό καταφύγιο του ανθρώπου.
Δεν ξέρω, εάν, κάποιος από εσάς το κατατάσσει στην εξής εκδοχή: Να ειρωνεύεται και να εννοεί ότι εξαιτίας του οι άνθρωποι έχουν πια μόνο τυφλές ελπίδες και τίποτε άλλο.
Θα ήθελα, απλά να πιστεύω πώς η ελπίδα- φωτιά- κουτί, φημολογείται ως: ελπίδες για καλύτερη ζωή.
Αν και ο μύθος έχει φτάσει με πολλές παραλλαγές στις μέρες μας, δεν είναι σαφές αν εξαρχής ο Δίας ήθελε να τιμωρήσει τους ανθρώπους με όσα αποδεσμεύτηκαν από το πιθάρι ή αν η τιμωρία ήταν αυτή καθαυτή η γυναίκα.
Πολλοί παραβάλλουν μάλιστα το κουτί της Πανδώρας με το μήλο του Παράδεισου της Εύας, όμως στην ελληνική μυθολογία και φιλοσοφία προσάπτονται στο Δία, φθόνος ,οργή και κακία.
Το θέμα του ανοίγματος του πιθαριού παραπέμπει στην ελεύθερη βούληση του ανθρώπου. Θα το τοποθετούσα σαν ένα κακοπροαίρετο δώρο ζηλόφθονων ανθρώπων που προσδοκούν να ανοίξει ώστε να ξεχυθούν όλα τα δεινά στην ανθρωπότητα.
Εδώ, παίρνει θέση, η ύστατη κίνηση καλής πρόθεσης από άνθρωπο σε άνθρωπο, ώστε να περισώσουν τη ψυχική τους ηρεμία, με βάση.
Ή μήπως, το κουτί δηλώνει μια ύστατη κίνηση αντεκδίκησης;
Τι λέτε;
Συνοψίζοντας, βέβαια, ας σκεφτούμε τα συμβολικά στοιχεία του συγκεκριμένου μύθου, μιας ιστορίας, λοιπόν, που την βλέπουμε μέχρι και σήμερα να επαναλαμβάνεται στις ζωές όλων μας. Ή κάνω λάθος;
Ας υποθέσουμε ότι γινόμαστε, εμείς η Πανδώρα και το κουτί μας είναι το σύνολο των πραγμάτων, υλικών και μη, που μπορούμε να ανταλλάξουμε ή να προσφέρουμε στους γύρω μας. Είναι σίγουρα ευκολότερο, ανοίγοντας την ψυχή, την καρδιά ή το μυαλό μας, προς κάθε κατεύθυνση, να εκτοξεύσουμε αλόγιστα σκληρές λέξεις και άκομψες συμπεριφορές προκειμένου να ικανοποιήσουμε ωφελιμιστικά, κίνητρα.
Η πραγματικότητα, όμως, στο τελικό συμπέρασμα, είναι η εξής: Είναι δύσκολο, να διατηρούμε τον αυτοέλεγχό μας, να προτάσσουμε την λογική μας και να εκτιμάμε τις συνθήκες όταν πρόκειται να διαχειριστούμε μια κατάσταση και να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις.
Σπάνια- ως ποτέ- φίλοι μου, δεν αποφασίζουμε να μην διαστρεβλώσουμε τα λάθη μας, να μην τα δημιουργήσουμε καν και να διεκδικούμε- όσο μπορούμε- την ελπίδα της ανθρώπινης ύπαρξής μας!