Σάββατο, 27 Απριλίου 2013




Η καλύτερη εποχή, για να πάει κάποιος στη Ναύπακτο, είναι η άνοιξη και το καλοκαίρι. Το ίδιο και για τις παρουσιάσεις βιβλίων! Ξέρετε, το χειμώνα, είναι δύσκολο να αποφασίσεις: τι ρούχα, να βάλω, πώς να βαφτώ… Ενώ, την άνοιξη και το καλοκαίρι, είναι πιο απλόχερα και λιτά τα θέματα.
Εγώ, πάλι, φίλοι μου, διάλεξα, την άνοιξη, να παρουσιάσω το βιβλίο μου, σε ένα τόσο αγαπητό μέρος, για εμένα! Σε ένα μέρος, πού τα παιδικά- κι όχι μόνο- χρόνια μου, ξόδευα, στη θάλασσά της, στο λιμανάκι της, στη Γλυφα, στα Τριζόνια, κτλ… Και στο χωριό του νονού μου, όπου φιλοξενούμε ακόμη και τώρα!

Πρώτα από όλα, φίλοι μου, φωτογράφισα το κάστρο! Όσο μπόρεσα, δηλαδή... Είπαμε, δεν τα πάω καλά, με τις φωτογραφήσεις!






Όλα τα λεφτά, φίλοι μου, το πάρκο, πού φιλοξενεί τις πάπιες... Δεν έχασα ευκαιρία και τις τάιζα , λοιπόν, στο στόμα.... Ένας μεγάλος κύκνος, πρέπει να ήταν, κάθε φορά, πού έβλεπε φαγητό, ερχόταν και έβγαζε κάτι περίεργες κραυγές! Πανέμορφος, λοιπόν!

 Για κάποιον περαστικό απ’ τη Ναύπακτο είναι εξαιρετικά δύσκολο να φανταστεί την ομορφιά που επιμελώς κρύβει.

Παλιά μονοπάτια μέσα σε δάση, πλούσια πανίδα, ορεινά καταφύγια, βρύσες κρυστάλλινου νερού παντού, ποτάμια παραπόταμοι καταρράκτες και λίμνες, τσίπουρο, κάστανα, κρασί, πανηγύρια, τι άλλο να ζητήσει κάποιος;
Μαζί με το τουριστικό ενδιαφέρον στην ορεινή Ναυπακτία επέστρεψαν και οι άνθρωποι, αναπαλαιώνοντας τα σπίτια τους, ανοίγοντας καφενεία, ταβέρνες και ξενοδοχεία.
Oι άνθρωποι είναι τόσο ζεστοι, τόσο φιλόξενοι... Αγκαλιάζουν κάθε ξένο... τον θεωρούν φίλο τους... Έτσι, αγκάλιασαν κι εμένα και το βιβλίο μου! Όπως, μια μάνα, αγκαλιάζει το παιδί της!

Εύχομαι, ελπίζω, μάλιστα, να βρεθώ σύντομα στη Ναύπακτο και να σας προαφέρω κι άλλες ώρες, κουβέντας και μάθησης, πνευματικής....

 













Παρουσίαση του βιβλίου μου, στο ναυτικό όμιλο Μεσολογγίου!

Μια εξαίρετη βραδιά, με αξιότιμους ανθρώπους... Να ευχαριστήσω, τον κύριο Γιάννη Κανή, τον πρόεδρο του Ναυτικού ομίλου και τον Νίκο Κατωπόδη, καθηγητής ιστιοπλοΐας για την πολύτιμη βοήθειά τους!

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

http://freepen.gr/2013/η-παρουσία-του-αναλφαβητισμού-2/
Διαβάστε το νέο μου άρθρο, στη freepen.gr


Η παρουσία του αναλφαβητισμού

toubla
Στο κατώφλι του 21ου αιώνα, με την τεχνολογία να προχωράει με τερατώδη άλματα, ένα στοιχειό από το παρελθόν εξακολουθεί να πλανάται πάνω από την Ελλάδα, αλλά και στις χώρες του εξωτερικού.
Της Ηλιάνας Βολονάκη
Η παρουσία του αναλφαβητισμού, είναι έντονη, δημιουργεί φόβους για την υποθήκευση του μέλλοντος πολλών κατηγοριών πληθυσμού, αφού στη κοινωνία της τεχνολογίας, είναι αναγκασμένες να ζήσουν κάτω από συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού, φίλοι μου.
Στην Ελλάδα- από μια μικρή έρευνα πού έκανα, μέσω ιντερνέτ- διαπίστωσα πώς το 2000- συγκεκριμένα- το ποσοστό των αναλφάβητων πολιτών, εξακολουθεί να είναι μεγάλο. Γνωρίζετε πώς το 7,4%, έχουν δηλώσει πώς δεν έχουν παρακολουθήσει σχολείο και δεν γνωρίζουν να γράφουν και να διαβάζουν;
Όταν, το διάβασα, μου σηκώθηκε η τρίχα!
Βέβαια, πάγωσα, ανατρίχιασα, φίλοι μου, μόλις διαπίστωσα, πώς 970.000 συμπατριώτες μας, ναι, μεν, ξέρουν να γράφουν- κάπως- και να διαβάζουν, δεν κατόρθωσαν να τελειώσουν το δημοτικό σχολείο!
Όμως, φίλοι μου, η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη… Δεν σας μιλάω, με βάση την ειδικότητά μου: συγγραφέας, αλλά ως άνθρωπος, πού θυμώνει και αναρωτιέται. Αλήθεια, η Πολιτεία, τι κάνει; Πώς επεμβαίνει; Ή μένει ατάραχη, στις καρέκλες;
Εδώ, αξίζει να κάνω μια τοποθέτηση- σχολιασμό, εσείς θα την κρίνεται… Πόσοι από εσάς, δεν θυμώσατε, όταν ανοίξατε μια εφημερίδα, για εύρεση εργασίας και δεν απηυδήσατε με τα κείμενά τους. Ζητείτε νέος/ νέα, με προϋπηρεσία στο χώρο… Με τόσες γνώσεις, κτλ… Κι ερωτώ, η δόλια, ένα παλικάρι, μια κοπέλα, μόλις τελείωσε από το πανεπιστήμιο και έχει ανάγκη, από εργασία. Αξίζει, να κλείνουμε την πόρτα;
Αμ, το άλλο; Ειδικά, με την οικονομική μάστιγα, πού μας επηρέασε, αυτή την εποχή, οι άνθρωποι, ηλικίας 40-50, λέω… Πού… δεν έχουν εξελιχθεί με την τεχνολογία, με την σύγχρονη κοινωνία, πώς θα βαδίσουν; Εάν, προσέξετε, τα socialmedia, έχουν κάνει την εμφάνισή τους. Δηλαδή:Facebook, Internet, Twitterπροκαλούν σύγχυση, αναδεικνύοντας τον ψηφιακό αναλφαβητισμό ως σημαντικό μειονέκτημα. Χωρίς να υποβαθμίζεται και η σύγκρουση που προκαλούν στον παραδοσιακό τρόπο διοίκησης, ο οποίος υπόκειται σε ουσιαστική μεταμόρφωση.
Κατ’ εμέ… ο υπολογιστής, είναι χρήσιμο εργαλείο, αλλά: εργαλείο. Από την αρχή, της ανθρωπότητας, ο άνθρωπος, μάθαινε… η γραφή γίνεται με μολύβι, με χαρτί…
Αν, κάνετε ένα πείραμα… Αν, δηλαδή, μετά από κάποιες ώρες, γραφής στον υπολογιστή, πάρετε μολύβι και χαρτί, θα διαπιστώσετε πρώτα, το εξής: Στο μυαλό σας, έρχεται αβίαστα, το πληκτρολόγιο και το χέρι σας κουράζεται, καθώς αρθρογραφεί.
Κι όμως, φίλοι μου, η κατάσταση, είναι δύσκολη, όχι μόνο, ως πρόβλημα που αφορά αποκλειστικά τις χώρες του Τρίτου κόσμου, της Ασίας, της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής.
Βέβαια, ας μην ρίξουμε την ευθύνη στην αλλαγή της εκπαίδευσης, πχ η εννιάχρονη εκπαίδευση, πού έγινε θεσμός του 1979.
Όμως, πρέπει να επισημανθεί το εξής: Ο αναλφαβητισμός σε οποιαδήποτε μορφή του απειλεί σήμερα περισσότερα παρά ποτέ να υπονομεύσει το μέλλον της χώρας μας, αναγκάζοντάς την να προχωρήσει με βήμα σημειωτόν, όταν οι άλλοι λαοί, τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Διάβασα πρόσφατα, μία συνέντευξη, περί αναλφαβητισμού και πραγματικά, σας λέω, απηύδησα. Όταν ρωτήθηκε, σε γνωστό πολιτικό μας: Πώς εξηγεί, την περίπτωση του αναλφαβητισμού; Εκείνος, αναφέρθηκε στους τσιγγάνους.
Κρατηθείτε, μην πάρει το μυαλό σας φωτιά, φίλοι μου!
Δεν βάζω ταμπέλες, το γνωρίζετε. Για εμένα, όλοι οι άνθρωποι, είναι ίσοι. Αλλά, ας μην στοχεύουμε, εκεί πού δεν υπάρχει φωτιά!
Ανέκαθεν, από αρχαιοτάτων χρόνων, αυτοί οι άνθρωποι, έχουν μάθει διαφορετικά… Άλλα πρότυπα, ήθη, έθιμα, καταστάσεις… άλλη γλώσσα… Η γλώσσα τους και η μετακίνησή τους, είναι μεγάλο πρόβλημα, τονίστηκε αρκετές φορές και εγώ, με το λίγο μυαλό, πού έχω, ρωτώ: Γιατί, να μην κάνουμε τάξεις, ώστε να μπορούν όλοι να μάθουν γράμματα; Αν, δεν κάνω λάθος, στην Αμερική, υπάρχουν Ελληνικά σχολεία, πού παράλληλα, διδάσκεται και η ξένη γλώσσα, ώστε να μπορούν να επιζήσουν τα παιδιά των μεταναστών. Ή κάνω λάθος;
Προχωρώντας τη συζήτησή μας, θέλω να κάνω ένα βαθύ σχολιασμό. Πώς γίνεται οι αναλφάβητοι, να γνωρίζουν τη χρήση- γραφής- ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή και τη χρήση του ιντερνέτ; Γιατί, βρε παιδιά, να γράφουμε στα λατινικά, κι όχι, Ελληνικά κι ας κάνουμε λάθη; Θα αναλύσουμε, βέβαια, το θέμα, σε άλλο άρθρο.
Συνεχίζοντας- και τελειώνοντας- θέλω, να θίξω και ένα βασικό θέμα του αναλφαβητισμού. Γνωρίζετε, πώς τα τελευταία χρόνια μια νέα μορφή αναλφαβητισμού- η οποία δεν καταγράφεται ούτε κοσμικοποιείται με τυπικούς μετρήσιμους τρόπους- έρχεται να πυκνώσει τις παλιές στρατιές των οργανικά αναλφάβητων με νέο αίμα.;
Σε χιλιάδες μαθητές, οι οποίοι ολοκληρώνουν το γυμνάσιο και το λύκειο, παρατηρούνται σοβαρά προβλήματα κατανόησης ενός κειμένου, αδυναμία να εκφραστούν για κάποιο ζήτημα, να συντάξουν μια ολοκληρωμένη πρόταση στο χαρτί, να συνδυάσουν τις γνώσεις που έχουν λάβει προκειμένου να εξηγήσουν ένα απλό φυσικό φαινόμενο ή ένα κοινωνικό ή ιστορικό γεγονός.
Επιπλέον όλο και πιο έντονος παρουσιάζεται ο νέος ψηφιακός αναλφαβητισμός που συνδέεται με τη δυνατότητα χρήσης των ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας και πληροφόρησης.
Είναι βέβαιο ότι η ευθύνη για την αντιμετώπιση του αναλφαβητισμού δεν ανήκει μόνο στο σχολείο. Παρ’ όλα αυτά το σχολείο αποτελεί έναν προνομιακό χώρο για την πρόληψή του. Και είναι σαφές ότι η επιμονή στο εξεταστικό κεντρικό σχολείο δεν αποτελεί παρά τη νεκρολογία της επαφής του μαθητή με την ουσία της γνώσης. Γιατί, βέβαια, αν παρατηρήσει κανείς τη σχέση του περιεχομένου των μαθημάτων, της μεθόδου και των πρακτικών ελέγχου, θα διαπιστώσει εύκολα ότι η σύνθεσή τους, την ίδια στιγμή που μεταλλάσσει τη μαθησιακή διαδικασία σε μεθοδολογική εκγύμναση, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα που μπορεί και να αναστείλει ακόμη και μορφές προσαρμοστικότητας στη μάθηση.
http://lefkadanet.blogspot.gr/2013/04/blog-post_3661.html

Διαβάστε ένα άρθρο μου στο μπλογκ lefkadanet



Εμβολιασμός και στείρωση αδέσποτων στην Άρτα

Αρθρο της Ηλιάνας ΒολονάκηΕμβολιασμός και στείρωση αδέσποτων  στην Άρτα

 Στο πλαίσιο της σύμβασης που έχει υπογραφεί μεταξύ του  Δήμου Αρταίων και κτηνιάτρων της πόλης, ξεκινάει το Σαββατοκύριακο 27 & 28 Απριλίου, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, η διαδικασία στείρωσης ενός μεγάλου αριθμού θηλυκών αδέσποτων σκύλων που υπάρχουν στην πόλη της Άρτας και η οποία είναι απαραίτητη ενόψει της περιόδου αναπαραγωγής τους για την προστασία της δημόσιας υγείας και της ασφάλειας.

Στόχος είναι η μείωση της εξάπλωσης των πληθυσμών των αδέσποτων και η περισυλλογή των ζώων θα γίνει με τη βοήθεια εθελοντών και μελών του Φιλοζωικού Σωματείου Άρτας.

Μάλιστα, φέτος, θα επικεντρωθούν περισσότερο στον αντιλυσσικό εμβολιασμό, όσο το δυνατόν μεγαλύτερου αριθμού αδέσποτων ζώων, λόγω του κινδύνου επανεμφάνισης λύσσας.

Τα στειρωμένα ζώα θα έχουν χαρακτηριστική σήμανση, τσιπάκι και θα είναι αποπερατωμένα  και έτοιμα να δοθούν για υιοθεσία.

Το μέτρο  αυτό επιλέχθηκε ως η πιο ενδεδειγμένη λύση δεδομένης της δύσκολης οικονομικής  συγκυρίας και του ότι τα διαθέσιμα κονδύλια δεν επαρκούν για την άμεση κατασκευή καταφυγίου.

Βέβαια, αξίζει να επισημανθεί, πώς όσοι φιλόζωοι και εθελοντές είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν με την παρουσία τους, παρακαλούνται να επικοινωνήσουν με τα γραφεία του Δήμου και το Φιλοζωικό σωματείο Άρτας.

Ηλιάνα  Βολονάκη   
http://aylogyros.blogspot.gr/2013/04/15_25.html

Διαβάστε στον αυλόγυρο, από εμένα!




Αθήνα: Τον βρήκανε νεκρό... μετά από 15 ημέρες



Πτώμα ηλικιωμένου σε προχωρημένη σήψη, εντοπίστηκε, σε φωταγωγό πολυκατοικίας, στην οδό Δροσοπούλου 117, στην Κυψέλη...


Η σύζυγός του ένοικος της πολυκατοικίας, είπε στην αστυνομία ότι ο άνδρας της 80 ετών είχε εξαφανιστεί πριν από περίπου δύο εβδομάδες και ότι έπασχε από ψυχολογικά προβλήματα και αλτσχάιμερ.
Προανάκριση, δε, διενεργεί το Τμήμα Ασφάλειας Κυψέλης.
Ηλιάνα Βολονάκη

Πέμπτη, 25 Απριλίου 2013

http://perifereianews.com/Άρθρα-Συνεντεύξεις/οι-σχέσεις-της-οικογένειας-και-η...διαφήμιση-του-public

Διαβάστε το άρθρο μου στην ηλεκτρονική εφημερίδα perifeianews.com



Οι σχέσεις της οικογένειας και η...διαφήμιση του Public
Άρθρα & Συνεντεύξεις Οι σχέσεις της οικογένειας....το 2013

Είμαι σίγουρη, πώς όλοι έχετε δει την διαφήμιση του Public  Όλα στο μπαμπά! Καλοστημένη διαφήμιση, τόσο του θέματος, όσο και της φυσικότητας των παιδιών. Ή κάνω λάθος;

Ίσως, με αποκαλέσετε τρελή, μα όσο κι αν μου αρέσει το project, τόσο με κάνει και συγχύζομαι.

Ένα κορίτσι στην εφηβεία να φλερτάρει μέσα στο μαγαζί  με ένα αγόρι, ώσπου ξεπροβάλει ο μικρός  της αδελφός και την πιάνει επ' αυτοφώρω...  Εδώ, τίθεται το εξής ερώτημα: Ποιος είναι ο ρόλος της οικογένειας; Πολλοί από εσάς, θα θυμίσετε μαζί μου, το ξέρω. Μα, αν το σκεφτείτε με προσοχή, το κορίτσι πού φλερτάρει και οι γονείς είναι εξαφανισμένοι, μέσα στο χώρο, δεν σας δηλώνει την <<μοντέρνα>> οικογένεια; Την σύγχρονη;

Ναι, δεν αντιλέγω… Να αφήνουμε περιθώρια στα παιδιά, αλλά να βρισκόμαστε πίσω τους- δίχως να μας καταλαβαίνουν, δίπλα τους- και να προλαβαίνουμε όσο μπορούμε το κακό. Αλλά, ας μην πάρω τη μεριά του ψυχολόγου, διότι από ιατρικά δεν σκαμπάζω…

Εδώ, τίθεται καθαρά ένα είδος εκφοβισμού, ενός καλουπιού. Η όλη συμπεριφορά, πιστεύω, πώς κινείται στους γονείς.  Προσδοκούν την εκπλήρωση από τα παιδιά, εκπληρώνοντας, έτσι, τα δικά τους όνειρα. Νιώθουν υπερήφανοι, διότι παίρνουν εκδίκηση, από τους δικούς τους γονείς, όταν δεν τους άφησαν να πραγματοποιήσουν, ακόμα και τα λάθη τους.

Εάν, σκεφτείτε και την άλλη πλευρά του νομίσματος… Το πρώτο παιδί, παίρνει όλη την αγάπη και τον σεβασμό, από τους γονείς. Με μία λέξη: ΜΟΝΑΔΙΚΟ. Όταν, στο φως, έρχεται το δεύτερο, ίσως τρίτο, κτλ… Τα πράγματα, περιπλέκονται.

Υποχρεώνουν το μεγαλύτερο, να προσέχει το μικρότερο, κάτι πού είναι στη δικαιοδοσία των γονιών.  Αλλάζουν, απότομα οι στάσεις, οι ρόλοι και οι συμπεριφορές. Το μικρότερο παιδί, γίνεται κακομαθημένο, απαιτητικό, με αποτέλεσμα, να τραβάει την προσοχή όλων.

Τότε προσπαθώντας να φανεί ακόμη καλύτερο στους γονείς, γίνεται κατάσκοπος του μεγάλου παιδιού και μαρτυρά συνειδητά πλέον τα παράπτωμα του πρώτου. Το χειρότερο, δε, είναι όταν χαίρεται, μόλις το άλλο τιμωρείται.

Έτσι, ερχόμαστε στη συγκεκριμένη διαφήμιση. Λυπάμαι που θα το πω, αλλά είναι ένα απλό παράδειγμα, των όσων συμβαίνουν μέσα σε πολλές οικογένειες.

Μήπως, αληθεύουν, λοιπόν, όλα αυτά;

Ηλιάνα Βολονάκη
Συγγραφέας

spinaloga-trikoupeio

Προβολή ντοκιμαντέρ....








Κατάμεστη ήταν η αίθουσα του Τρικούπειου Πολιτιστικού Κέντρου κατά την διάρκεια εκδήλωσης που συνδιοργάνωσαν  το Πνευματικό Κέντρο Ι.Π. Μεσολογγίου και η Κινηματογραφική Λέσχη Μεσολογγίου όπου προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ με τίτλο Ο τόπος που δακρύζουν οι θεοί, το οποίο πραγματεύονταν την ιστορία των χανσενικών που ζούσαν απομονωμένοι και ξεχασμένοι από τους ανθρώπους, στο νησάκι της Σπιναλόγκας.
Δεν σας κρύβω, πώς στο μυαλό μου, ήρθε η Μελαγχολία της Νύχτας, ξέρετε το βιβλίο μου, οι φίλοι μου- ήρωές μου και δάκρυσα. Βλέποντας τον Ρεμουνδάκη, ανέσυρα τα δικά μου μονοπάτια, τις δικές μου συγγραφικές αναμνήσεις...

Κάπου, εδώ, να μαι κι εγώ... Μέσα στην αίθουσα, έτοιμη να συγχαρώ την κυρία Βλάσση, σκηνοθέτρια της ταινίας.

Ο Πρόεδρος της Κινηματογραφικής Λέσχης Μεσολογγίου, Γιώργος Πανταζόπουλος, στην ομιλία του αναφέρθηκε στο ιστορικό του νησιού, και την εγκατάσταση του λεπροκομείου στις αρχές του 20ου αιώνα, μίλησε για τις αντιξοότητες διαβίωσης των 330 λεπρών που έζησαν εκεί για πάνω από 50 χρόνια, για τον κοινωνικό ρατσισμό που αντιμετώπιζαν καθημερινά και για τον χανσενικό Επαμεινώνδα Ρεμουντάκη, που με την αυτοβιογραφία του «Αετός χωρίς φτερά» φώτισε τα σκοτεινά σημεία της ζωής αυτών των ανθρώπων που η κοινωνία καταδίκαζε απάνθρωπα. Ήταν ο πρωταγωνιστής που πάλεψε, για να διαλύσει τα τείχη των προκαταλήψεων και το στίγμα, που η κοινωνία έβαζε σε αυτήν την ιδιότυπη ασθένεια, που στο κάτω κάτω έβγαινε μέσα από τα σπλάχνα της.
 Ο Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου Μεσολογγίου, Αριστείδης Καβάγιας, ευχαρίστησε την σκηνοθέτρια Έλενα Βλάσση για την συνεργασία και την προβολή της ταινίας της στο Μεσολόγγι και εξήρε το γεγονός ότι προβάλλεται για πρώτη φορά στην πόλη μας, η άγνωστη ιστορία της Σπιναλόγκας και των κατοίκων της.

Η σκηνοθέτρια Έλενα Βλάσση μιλώντας για την ταινία της ανέφερε ότι πρόκειται για ένα αληθινό σενάριο, με τη Σπιναλόγκα κηλίδα του πολιτισμού. Μια πραγματεία δοσμένη με λόγια, αφηγήσεις, δάκρυ, πόνο, ελπίδα για ζωή, μέσα από τα μάτια και τα χείλη ή ό,τι απέμεινε απ` αυτά των 330 λεπρών που έγιναν πρωταγωνιστές. Ένας φόρος τιμής σε εκείνους που το δρεπάνι της Μοίρας, για 53 χρόνια, απέκοπτε από την κοινωνία και τους πετούσε στη Σπιναλόγκα για να πεθάνουν. Η ζωή τους μια καθημερινή πάλη για να γκρεμίσουν τα σκοτεινά τείχη των προκαταλήψεων και να αλλάξουν τη φρίκη της Σπιναλόγκας σε ελπίδα για ανθρώπινη ζωή, κι ας ήταν όλα γύρω που οδηγούσαν στο θάνατο. Τέλος ήρθε το θαύμα, η θεραπεία, η μεγάλη ψευδαίσθηση για ελευθερία• ήρθε το εμπόδιο, ο κόσμος των ανθρώπων, όπου, όμως, δεν τους περίμενε πια κανείς.
Το κοινό που είδε την ταινία την χαρακτήρισε αρκετά ενδιαφέρουσα, ενώ τους μετέφερε μέσα από ντοκουμέντα και δραματοποιημένες σκηνές ισχυρά κοινωνικά μηνύματα και πραγματικά συγκίνησε τους θεατές η αμεσότητα των αφηγήσεων πρώην χανσενικών και κατοίκων της περιοχής που τους έζησαν από κοντά.


http://i-rena.blogspot.gr/2013/04/blog-post_579
 Από το blog i-rena

Σκοπός του σχολείου δεν είναι το σοφό παιδί, αλλά το ευτυχισμένο παιδί.



school

Είναι μια φράση, πού τονίζω από τα χρόνια του σχολείου μου. 
Κόντεψα, κάποτε, να πάρω αποβολή, όταν ρώτησα:  
Γιατί, πρέπει να μαθαίνουμε παπαγαλία το μάθημα, 
κι όχι, να αναλύουμε το κάθε θέμα. 
Βέβαια, τότε, γλίτωσα. 
Ας είναι καλά, ο κύριος Πρόκος, 
ένας εξαίρετος λογοτέχνης- αρθρογράφος και δάσκαλός μου. 
Πίστεψε, σε εμένα και βγήκε αληθινός! 
 
της Ηλιάνας Βολονάκη
Εάν, διάβαζε, τώρα, αυτό το άρθρο, θα συμφωνούσε μαζί μου! 
Κατά βάση, τον είχα ως πρότυπό μου και πολλές φορές, 
τον φέρνω στο νου, όταν ξεκινώ μία- νέα- συγγραφική μου πορεία.
Η φράση πού θέλω, να μοιραστώ, μαζί σας, είναι η εξής:  
η νεκρή, η μηχανική διδασκαλία, είναι αποκλεισμένη, 
σε όσους θέλουν να διδαχθούν. 
Αυτό ίσχυε στην παλιά εποχή, τώρα, 
τα περισσότερα ντοκουμέντα- Χριστιανικά- Ιστορικά- 
Φιλοσοφικά θέματα, παραλείπονται από τα βιβλία. 
 Αφήνουν- δυστυχώς- στους νέους, ξερές περιγραφές, 
με ιλαρό παιδιάστικο χιούμορ.
Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί, το λόγο, 
πού παραλήφθηκαν τόσα σημαντικά γεγονότα, κυρίως στην Ιστορία μας;
Έχετε ανοίξει- όσοι είναι γονείς, ναι- 
τα βιβλία των Θρησκευτικών 
ή της Ιστορίας, για παράδειγμα, 
να δείτε πόσα θέματα, λέγονται σαν παραμύθι;
 Η....χρήσιμη καί ενδιαφέρουσα *απόψη ΕΔΩ: http:freepen.gr
http://spethiras.blogspot.gr/2013/04/blog-post_23.html#more
Ευχαριστώ πολύ, τον ΣΥΛΛΟΓΟ ΕΚΠ/ΚΩΝ Α/ΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠ/ΣΗΣ ΘΗΡΑΣ , για την τιμή, πού μου έκανε και έβαλε το άρθρο μου, από την εφημερίδα freepen.gr, στο blog τους. Ευχαριστώ, μέσα από τη ψυχή μου!




Σκοπός του σχολείου δεν είναι το σοφό παιδί, αλλά το ευτυχισμένο παιδί

 
Σκοπός του σχολείου δεν είναι το σοφό παιδί, αλλά το ευτυχισμένο παιδί. Είναι μια φράση, πού τονίζω από τα χρόνια του σχολείου μου. Κόντεψα, κάποτε, να πάρω αποβολή, όταν ρώτησα...

της Ηλιάνας Βολονάκη
Γιατί, πρέπει να μαθαίνουμε παπαγαλία το μάθημα, κι όχι, να αναλύουμε το κάθε θέμα. Βέβαια, τότε, γλίτωσα. Ας είναι καλά, ο κύριος Πρόκος, ένας εξαίρετος λογοτέχνης- αρθρογράφος και δάσκαλός μου. Πίστεψε, σε εμένα και βγήκε αληθινός!
Εάν, διάβαζε, τώρα, αυτό το άρθρο, θα συμφωνούσε μαζί μου! Κατά βάση, τον είχα ως πρότυπό μου και πολλές φορές, τον φέρνω στο νου, όταν ξεκινώ μία- νέα- συγγραφική μου πορεία.
Η φράση πού θέλω, να μοιραστώ, μαζί σας, είναι η εξής: η νεκρή, η μηχανική διδασκαλία, είναι αποκλεισμένη, σε όσους θέλουν να διδαχθούν. Αυτό ίσχυε στην παλιά εποχή, τώρα, τα περισσότερα ντοκουμέντα- Χριστιανικά- Ιστορικά- Φιλοσοφικά θέματα, παραλείπονται από τα βιβλία. Αφήνουν- δυστυχώς- στους νέους, ξερές περιγραφές, με ιλαρό παιδιάστικο χιούμορ.
Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί, το λόγο, πού παραλήφθηκαν τόσα σημαντικά γεγονότα, κυρίως στην Ιστορία μας;
Έχετε ανοίξει- όσοι είναι γονείς, ναι- τα βιβλία των Θρησκευτικών ή της Ιστορίας, για παράδειγμα, να δείτε πόσα θέματα, λέγονται σαν παραμύθι;
Δυστυχώς, φίλοι μου, το διαπίστωσα, μόλις άνοιξα ένα βιβλίο, μιας ανιψιάς μου. Έψαξα, να βρω, στοιχεία, πού είχα διαβάσει, πριν φύγω για επαρχία. Σχεδόν, δυο χρόνια. Μου ζήτησε την βοήθειά μου, ένα γειτονόπουλό μου, επειδή οι γονείς του, έλειπαν και ήθελε, να πει το μάθημα. Περίοδος εξετάσεων, βλέπετε.
Τότε, λοιπόν, πήρα βαθιά ανάσα και σκέφθηκα: Ο δάσκαλος, είναι ο διανοούμενος, ο καθοδηγητής στα κοινωνικά προβλήματα και του χάσματος, πού γεννιέται στον εσωτερικό μας κόσμο;
Τότε, λοιπόν, έψαξα, να βρω τους σπουδαίους Έλληνες Παιδαγωγούς και να διαβάσω- ρουφήξω, για την ακρίβεια- τη σπουδαιότητά τους και την μελέτη της ανθρώπινης καρδιάς τους. Μαθαίνω, σημαίνει: οραματίζομαι.
Εντύπωση, δε, μου έκανε ο Κάστανος Θεόδωρος. Γεννημένος την1η Δεκεμβρίου 1886 ως γιος του εμπόρου Ιωάννου Κάστανου και της Αικατερίνης. Φοίτησε στο κλασικό Γυμνάσιο της πατρίδας του και το έτος 1904 πέρασε τις απολυτήριες εξετάσεις. Μερικά χρόνια εργάστηκε ως δημοδιδάσκαλος σε διάφορες κοινότητες της πατρίδας του, αφού είχε προετοιμαστεί με προσωπικές σπουδές για το επάγγελμα του δασκάλου.
Άνθρωπος με σπάνια παιδεία και με βαθιά κοινωνική και εθνική συνείδηση, φρόντισε να περισυλλέξει τις γνώσεις του, με επιμονή. Δεν ήθελε τα παιδιά, να έχουν έλλειψη ζωής, να νιώθουν νεκρά κάτω από παπαγαλίες και τυπικές ερωτήσεις- sos- όπως έλεγε η γενιά μου, αλλά να έχουν βούληση. Να πλάθονται και να μεταπλάθονται, να αποκτούν ελευθερία, να γίνουν δυναμικοί άνθρωποι και να αφήσουν τις ψυχές τους, να ζυμωθούν ως το τελευταίο κύτταρό τους με τις νέες ιδέες τις οποίες θα δοκιμάζουν, με σύνεση πάντοτε.
Πίστευε, πως ο νέος άνθρωπος είναι κίνηση και ζωή. Από την ώρα της σύλληψής του και της εμβρυικής του κατάστασης ως την ώρα της γέννας, και από εκεί κι εκεί όσο παραμένει παιδί και άνθρωπος, όσο δηλαδή δεν έχει διαφθαρεί από την καθηλωτική παιδαγωγική των ώριμων, πάλλεται μέσα του σαν τη θάλασσα η ζωή.

Κίνηση και ζωή πίστευε ο Κάστανος όφειλε να ήταν η αγωγική πράξη. Τότε μονάχα συναντά τη φύση και την ψυχή του νέου ανθρώπου.
Το σχολείο εργασίας, έγραφε, ανατρέπει τους σημερινούς όρους και τις συνθήκες διδασκαλίας. Γίνεται συνεργασία παιδιού με δάσκαλο, δε γίνεται πια διδασκαλία. Έτσι βγαίνει το παιδί από την παθητική στάση στην οποία εκατοντάδες χρόνια το είχε καταδικάσει η παλιά παιδαγωγική. Μιλάει, ρωτά, συζητεί με τους συμμαθητές και με το δάσκαλό του, που κατεβαίνει από την έδρα που του είχε στήσει η σοφία, για να πάρει πιο στενή σχέση με το φίλο του, το παιδί. Η εργασία του παιδιού του Σχολείου Εργασίας τόσο η σωματική όσο και η πνευματική παίρνουν παραγωγικό χαρακτήρα. Το παιδί απελευθερώνεται, αποκτά πρωτοβουλία, δύναμη, νιώθει τη ζωή να χτυπά γερά στα στήθια του, μια καινούρια όμορφη ζωή και μαθαίνει να τη δίνει ευγενικά, για να εξυπηρετήσει την ολότητα. Πόσο ζωηρά χρωματίζεται η ιδέα του Σχολείου Εργασίας από τις ιδέες του χριστιανισμού!
Άνθρωπος των γραμμάτων, λοιπόν, πού συγκλόνισε, με τον αιφνίδιο θάνατό του, τη Φλώρινα και τον πνευματικό κόσμο της χώρας.
Εβδομάδες ολόκληρες ο τοπικός τύπος τού αφιέρωνε τις επιτάφιες εγκωμιαστικές σελίδες του: ο Δήμος Φλωρίνης, ο σύλλογος των καθηγητών, ο σύλλογος των δασκάλων, οι απλοί άνθρωποι – όλοι τους, ο καθένας με τον τρόπο του-, φανέρωσαν τον πόνο τους για το χαμό του δασκάλου. Οι σπουδαστές του διδασκαλείου απείχαν από τα μαθήματα για μια βδομάδα και φόρεσαν στο πέτο τους κορδέλα πένθους σαράντα μέρες. Οι μαθητές ακόμη και των δημοτικών σχολείων γέμιζαν κάθε μέρα με την οδύνη τους τις εφημερίδες.
Σπάνια δάσκαλος αγαπήθηκε τόσο πολύ από την κοινωνική ομάδα μέσα στην οποία λειτούργησε. Εντυπωσιάζεται εκείνος που ξεφυλλίζει τον τύπο της εποχής. Θα σχολίαζα. Δεν ξέρω, εάν συμφωνείτε!
Και εντυπωσιάζεται πιο βαθιά, όταν διαπιστώνετε πως η πάνδημη οδύνη συνδυάζετε με την οργή από τη γενικευμένη πεποίθηση ότι ο θάνατος του δασκάλου υπήρξε αποτέλεσμα μιας πολεμικής εκστρατείας που είχαν εξυφάνει και είχαν εξαπολύσει εναντίον του κύκλοι μεσαιωνικών παιδαγωγικών, και όχι μόνο, αντιλήψεων.
Αντιγράφω από την εφημερίδα της Φλώρινας Έθνος το κατηγορητήριο με το οποίο ζητήθηκε η εξόντωση του Θεόδωρου Κάστανου- 27/2/1932: Οι εχθροί του, διαθέτοντας περίσσια παλαιοκομματικά μέσα κατόρθωσαν να τον παραστήσουν στο υπουργείο παιδείας ως επικίνδυνο στην εξέλιξη της εκπαίδευσής μας. Τον κατηγόρησαν ως κομμουνιστή, ως άθεων, ως αντίχριστον. Και τον κατηγόρησαν εκείνοι που ήταν ανάξιοι να τον ατενίσουν…
Οι άνθρωποι, τότε, δίσταζαν να μιλήσουν καθαρά… Βλέπετε, ο φόβος, επικρατούσε…
Κι εδώ, καταθέτω τις δικές μου ερωτήσεις, φίλοι μου, και αντάμα απορίες.
Τι είναι, λοιπόν, ο διδάσκαλος;
Περαστικός σαν ξένος, ανεβαίνει τα σκαλοπάτια του σχολείου αναπολώντας τις τάξεις του;
Έχει, μέσα του, τον αέρα της άνοιξης- μάθησης, δηλαδή- ή γίνεται έρμαιο, όλων αυτών πού πολιτεύουν και εκείνοι, με τη σειρά τους, υποχρεώνονται να πράξουν καταλλήλως;
Γιατί, δεν διδάσκονται στα παιδιά μας, οι πραγματικοί διδάσκαλοι του πνεύματος; Γιατί, μας κοιτάζουν στα μάτια, κάθε φορά, πού μια καινούρια φιλοσοφία, παγώνει σαν κρύος αέρας, τα σώματά τους;

Δεν είμαι εκείνη που θα υποδείξω πώς χτίζονται οι πολιτείες, πώς στερεώνονται, με ποιο ηθικό υπόβαθρο, και πώς παραδειγματίζονται οι νέοι…
Δεν χωρίζω τους ανθρώπους, σύμφωνα με τα πολιτικά υπόβαθρά τους… αλλά, αναρωτιέμαι… εφόσον, η παιδεία είναι ζωή και η ζωή; Παιδεία. Άλλωστε, για τον καλλιτέχνη δάσκαλο ισχύουν οι νόμοι της τέχνης, της δημιουργίας, της φυσικότητας, της εσωτερικής διάθεσης. Αυτοί είναι που του ανοίγουν το δρόμο.
Πηγή: freepen.gr

Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

http://freepen.gr/2013/όλοι-ψάχνουν-τον-ένοχο-τον-προδότη-έστ/

Διαβάστε το νέο μου άρθρο, στο freepen.gr


Όλοι ψάχνουν τον ένοχο, τον προδότη. Έστω κάποιον αποδιοπομπαίο τράγο για να κατευναστούν τα πάθη

diki-eksi
Με τον όρο: Δίκη των έξι, έχει καταγραφεί στην ελληνική ιστορία η δίκη ενώπιον έκτακτου στρατοδικείου στο οποίο παραπέμφθηκαν από την επαναστατική επιτροπή για να τιμωρηθούν οι θεωρούμενοι ως υπεύθυνοι για τις συνέπειες της Μικρασιατικής καταστροφής.
Της Ηλιάνας Βολονάκη
Τα ονόματα, των οποίων, είναι:
Γεώργιος Χατζανέστης, διοικητής της στρατιάς της Μικράς Ασίας, Δημήτριος Γούναρης, πρώην πρωθυπουργός, Μιχαήλ Γούδας, υποναύαρχος και πρώην υπουργός, Ξενοφών Στρατηγός, υποστράτηγος και πρώην υπουργός, Νικόλαος Στράτος, πρώην πρωθυπουργός, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, πρώην πρωθυπουργός, Νικόλαος Θεοτόκης και Γεώργιος Μπαλτατζής, υπουργοί επί των στρατιωτικών και οικονομικών στην κυβέρνηση Γούναρη αντίστοιχα.
Αν και οι κατηγορούμενοι ήταν οκτώ, η ονομασία δίκη των έξι δόθηκε λόγω των έξι εκτελέσεων που τελικώς αποφασίστηκαν και πραγματοποιήθηκαν την ίδια σχεδόν ημέρα στην περιοχή του Γουδί.
Ας ανατρέξω, όμως, φίλοι μου, στην προϊστορία, της δίκης, προτού φθάσω στα ιδιαίτερα συμπεράσματά μου!
Η Ελλάδα από το 1919 διεξήγαγε πολεμικές επιχειρήσεις στην Μικρά Ασία με σκοπό την εξάλειψη της ισχύος του άτακτου στρατού του Μουσταφά Κεμάλ.
Τον Νοέμβριο του 1920 εξαιτίας της Μικρασιατικής εκστρατείας πραγματοποιήθηκαν εκλογές, οι οποίες ανέδειξαν νικητή την Ηνωμένη Αντιπολίτευση, έναν συνασπισμό αντιβενιζελικών κομμάτων, και κατ’ επέκταση το Λαϊκό Κόμμα του Δημητρίου Γούναρη.
Τον Μάρτιο του 1921 ο Γούναρης σχημάτισε κυβέρνηση προκειμένου πια ο ίδιος να ελέγχει την όλη κατάσταση που είχε διαμορφωθεί.
Την κυβέρνηση Γούναρη ακολούθησαν αυτές των Στράτου και Πρωτοπαπαδάκη. Η αλλαγή της στάσης όμως των συμμάχων, οι νίκες του τουρκικού στρατού, τα λάθη των Ελλήνων αξιωματικών και η κακή οικονομική κατάσταση της χώρας είχαν ως αποτέλεσμα τον Αύγουστο του 1922 η γραμμή άμυνας Αφιόν – Καραχισάρ να διασπαστεί από τον τουρκικό στρατό και να επακολουθήσει η μικρασιατική καταστροφή, η οποία επισφραγίστηκε με την συνθήκη της Λωζάννης. Με την υποχώρηση της αμυντικής γραμμής και έχοντας χάσει κάθε έλεγχο η κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε από αυτή του Τριανταφυλλάκου.
Ο ελληνικός στρατός υποχώρησε και κατευθύνθηκε προς τα νησιά του Αιγαίου. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου μπροστά στην ανικανότητα των κυβερνήσεων να διαχειριστούν την κρίση ξέσπασε το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 στην Χίο και τη Λέσβο υπό τον Στυλιανό Γονατά, τον Φωκά και τον Νικόλαο Πλαστήρα, οι οποίοι σχημάτισαν επαναστατική επιτροπή κηρύσσοντας επανάσταση. Παράλληλα ο στρατιωτικός Θεόδωρος Πάγκαλος- μαζί τα φάγαμε- μαζί με μια ομάδα αξιωματικών, προσκείμενων προς το κόμμα των Φιλελευθέρων, συνέλαβε πλειάδα πολιτικών.
Στις 13 Σεπτεμβρίου ο ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στο Λαύριο και η επαναστατική επιτροπή ανέλαβε την διακυβέρνηση του κράτους. Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ παραιτήθηκε από το θρόνο αναχωρώντας για την Ιταλία και παραχωρώντας τον θρόνο στον γιο του Γεώργιο Β΄.
Επιπλέον παραιτήθηκε η κυβέρνηση Τριανταφυλλάκου, η οποία και αντικαταστάθηκε από την βραχύβια, μόλις μίας ημέρας, κυβέρνηση Χαραλάμπη που με την σειρά της αντικαταστάθηκε από αυτή του Σωτήριου Κροκίδα.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, τότε, ορίστηκε ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στο εξωτερικό.
Κατ’ εμέ, αυτή η ιστορία, με γυρίζει, λίγο, στην κλασική εποχή. Στην ανάπτυξη της πόλης-κράτους, που είχε ήδη γίνει η βασική μονάδα κοινωνικής και πολιτικής συγκρότησης του ελληνικού κόσμου.
Είναι, δηλαδή, η χρονική περίοδος της αρχαίας ελληνικής ιστορίας και ονομάστηκε έτσι λόγω των υψηλών επιτευγμάτων που σημειώθηκαν κατά την περίοδο αυτή στο χώρο του πολιτισμού.
Τον Πολιτισμό, πού βλέπουμε στα μουσεία των ξένων χωρών και καμαρώνουν, μάλιστα, εις βάρος μας. Αλλά, άλλο θέμα αυτό! Ας μην ξεφύγω, από το αρχικό μου, χαρακτήρα!
Είναι αλήθεια, φίλοι μου, πώς στο μυαλό μου, περιπλέκεται η εξής φράση: Η τραγωδία των έξι, μοιάζει με την αρχαία τραγωδία, με την ευρεία χρήση, δηλαδή του γραπτού λόγου;
Όσοι έχετε διαβάσει Ιστορία- αλλά, ας βοηθηθεί και η νέα μας γενιά- γνωρίζετε πώς στην κλασική εποχή, έγινε αύξηση του αριθμού των δημόσιων και ιδιωτικών επιγραφών. Καθιερώθηκε, ακόμη, η αποτύπωση του εθνικού ονόματος στο πίσω μέρος των νομισμάτων, δηλαδή, τοπωνύμια, γεωγραφικές περιοχές. Κτλ.
Συνέβαλε η λειτουργία του δημοκρατικούπολιτεύματος και οι πολυμερείς σχέσεις.
Δημοκρατικό Πολίτευμα; Σαν το Πολίτευμα, πού μας κυριαρχεί, τώρα; Αν, δεν κάνω λάθος, αυτή η λέξη σημαίνει: Η εξουσία πού πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού.
Αλλά, ας αφήσω αυτά, κατά μέρους και ας προχωρήσω την υπόθεση των έξι.
Στις 10.30 οδηγήθηκαν στο Γουδί, λοιπόν, για να εκτελεστούν. Πριν την εκτέλεση προηγήθηκε η καθαίρεση του Χατζανέστη από κατώτερους αξιωματικούς. Ο ίδιος τότε δήλωσε ότι η μόνη του ντροπή ήταν το ότι υπήρξε αρχιστράτηγος φυγάδων.
Φρούραρχος της εκτέλεσης ήταν ο μάρτυρας κατηγορίας, ταγματάρχης Σπαής.
Κανένας, μάλιστα, δεν θέλησε να του δέσουν τα μάτια.
Τα πτώματά τους, φίλοι μου, μεταφέρθηκαν υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας στο Α΄ νεκροταφείο Αθηνών για να ενταφιαστούν με συνοπτικές διαδικασίες.
Την ίδια ώρα ο πλοίαρχος Τάλμποτ- στο γραφείο του Πλαστήρα- έδωσε το τελεσίγραφο της κυβερνήσεώς του, για να του ανακοινωθεί ακολούθως ότι οι εκτελέσεις είχαν πραγματοποιηθεί.
Μάλιστα, η εκτέλεση των πολιτικών δημιούργησε διεθνείς αντιδράσεις. Η Ιταλία ζήτησε από τον πρέσβη της να διακόψει τις επαφές με την ελληνική κυβέρνηση, οι ΗΠΑ εξέφρασαν την απογοήτευσή τους για την εκτέλεση των έξι, η οποία θα δυσκόλευε την συνέχιση της οικονομικής αρωγής στην Ελλάδα, η Σουηδική και Βελγική κυβέρνηση εξέφρασαν την βαθιά αγανάκτησή τους ενώ η Βρετανία διέταξε την διακοπή των διμερών σχέσεων με παράλληλη ανάκληση του πρεσβευτή της.
Μέσα σε όλα αυτά, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, να βρίσκεται εκτός Ελλάδος. Ο ίδιος, όμως, φρόντισε να γράψει για όλους τους εκτελεσθέντες: Δύναμαι να βεβαιώσω υμάς κατά τον πλέον κατηγορηματικόν τρόπον ότι ουδείς εκ των πολιτικών αρχηγών της Δημοκρατικής παρατάξεως θεωρεί ότι οι ηγέται της πολιτικής, ήτις εφηρμόσθη μετά το 1920, δύναται να κατηγορηθούν δια πράξιν προδοσίας της Πατρίδος ή ότι εν γνώσει ωδήγησαν τον τόπον εις την Μικρασιατική καταστροφή.
Δηλαδή, ένα είδος γραπτού λόγου, του δράματος, δηλαδή, με κωμικά γεγονότα και ασαφή- αληθινά στοιχεία των πολιτικών μας!
Δεν είμαι αρμόδια, να κρίνω τους Πολιτικούς, από τα Ιστορικά ντοκουμέντα και τα όσα έχουν ειπωθεί, από τους προλαλήσαντες, σχολιάζω. Αλλά, πιστεύω, πώς η πολιτική φιλοσοφία, πρέπει να ασχολείται με ζητήματα πολιτικής πράξης και θεωρίας. Οι ρήτορες, να εκφωνούν λόγους για πραγματικά ζητήματα της εξωτερικής και της εσωτερικής πολιτικής κατάστασης, και όχι, να μετριάζονται στα δικά τους κοινά συμφέροντα, χωρίς να υπολογίζουν τις παρερχόμενες συνέπειες.
Δεν ξέρω, εσείς, αν συμφωνείτε και πώς θα σχολιάζατε, τα γραφόμενά μου…
Ξέρω, πάντως, πώς το 1933 εντοιχίστηκε μαρμάρινη πλάκα στην είσοδο του υπουργείου δικαιοσύνης με τα ονόματα των εκτελεσθέντων, ενώ στον τόπο εκτελέσεως στο Γουδί κατασκευάστηκε η εκκλησία της Αναστάσεως. Σαν θεατρική διαμαρτυρία, μου κάνει όλο αυτό! Εφόσον, αυτοί πού εκτελέστηκαν, σύμφωνα με τους πολιτικούς, της εποχής, ήταν οι αίτιοι, μιας τρομερής καταστροφής, πώς δέχτηκαν, να καταγράψουν- αλλά και να κρεμάσουν- τα ονόματά τους, έξω από το υπουργείο; Μήπως, για τιμωρία;
Αμ, το άλλο, το γνωρίζετε;
Το 2008 ο Μιχαήλ Πρωτοπαπαδάκης, εγγονός του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη προσέφυγε στον Άρειο Πάγο ζητώντας την ακύρωση της απόφασης του στρατοδικείου με το αιτιολογικό της ύπαρξης νέων στοιχείων.
Το ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου δέχθηκε τους ισχυρισμούς του και παρέπεμψε το θέμα στην Ολομέλεια για την οριστική απόφαση.
Το Δεκέμβριο του 2009, λοιπόν, φίλοι μου, η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου τάχθηκε υπέρ της επανάληψης της δίκης των έξι, σε διάσκεψη κεκλεισμένων των θυρών, κάνοντας δεκτή εισήγηση του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Αθανασίου Κονταξή.
Τον Οκτώβριο του 2010, μάλιστα, το ανώτατο δικαστήριο έκρινε αθώους τους καταδικασθέντες, κάνοντας δεκτή την αίτηση του Μιχάλη Πρωτοπαπαδάκη.