Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

http://greektv3.blogspot.gr/2012/09/politistikos-silogos-aitoliko.html#more

Η λήθη (Πάμπλο Νερούντα)

Όλη την αγάπη σ’ ένα φλιτζάνι
πλατύ σαν τον κόσμο, όλη
την αγάπη με αστέρια κι αγκάθια
σ’ την έδωσα, μα εσύ έφυγες
με μικρά ποδαράκια, με τακούνια λασπωμένα
πάνω απ’ τη φωτιά, το ‘σκασες.

Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!

Εγώ πάλι δεν ανέκοψα την πάλη,
δεν σκόνταψα τραβώντας για να ζήσω,
να ‘βρω ειρήνη, να ‘χουν όλοι ψωμί,
αλλά σε σήκωσα στα μπράτσα μου
και σε κάρφωσα στα φιλιά μου
και σε κοιτάζω, όπως ποτέ
μάτια ανθρώπινα δεν έχουν κοιτάξει.

Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!

Τότε δεν μέτραγες το μπόι μου
και τον άντρα που σου μοίραζε
το αίμα, το σιτάρι το νερό ̇
και τον μπέρδευες
με το μικρό έντομο που ‘χε πέσει στην ποδιά σου.

Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!

Μην περιμένεις να στραφώ απ’ τα πέρατα
να σε ξανακοιτάξω ̇ μείνε με ό,τι
σου άφησα, πορεύου
με την προδομένη φωτογραφία μου,
εγώ θα συνεχίσω την περιπλάνηση,
ανοίγοντας δρόμους πλατιούς ενάντια στο σκότος,
απαλύνοντας της γης το χώμα, ξαναμοιράζοντας
το αστέρι σ’ όσους κοπιάσουν να ρθούνε.

Κούρνιασε στο δρόμο.
η νύχτα για σένα έπεσε.
Το πρωί μπορεί με την αυγή
να ξαναϊδωθούμε.

Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=8oThVnYWvto#!

δείτε ένα βίντεο για την αγάπη πού μας δείχνουν οι άνθρωποι

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

http://bl158w.blu158.mail.live.com/default.aspx#!/mail/ViewOfficePreview.aspx?messageid=310715f4-06ff-11e2-b929-00237de4a62a&folderid=00000000-0000-0000-0000-000000000001&attindex=0&cp=-1&attdepth=0&n=446955657


Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

Σαν σήμερα 23/9 έφυγαν από τη ζωή:

ο  Πάμπλο Νερούδα, χιλιανός ποιητής και διπλωμάτης, βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας, δημιουργός του Κάντο Χενεράλ, που μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη.
ο Νιλ, βρετανός παιδαγωγός, ιδρυτής του σχολικού συστήματος SummerHill
η Διδώ Σωτηρίου, ελληνίδα συγγραφέας. (Ματωμένα Χώματα)

http://www.facebook.com/groups/368446443229869/  δημιούργησα στο facebook την  συγγραφική ομάδα.

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

Ένας ύμνος στον έρωτα και συνάμα μια κατάσταση <<νιρβάνας>> για τα αισθήματα που περιγράφονται μέσα στους κοινωνικούς κανόνες ορισμένων χωρών, επιχείρησα να είναι το καινούργιο μου βιβλίο με τον τίτλο << Η Σκάλα Του Ουρανού>>. Οι ήρωές μου, ταξιδεύουν στην Αίγυπτο, στην Ελλάδα, στην Κωνσταντινούπολη και τέλος ξανά στην Ελλάδα.
Η συγκίνησή μου είναι μεγάλη όπως κάθε φορά που περιμένω να πάρω στα χέρια μου ένα βιβλίο. Πρώτη φορά επιχείρησα να γράψω  σε πρώτο πρόσωπο, εφόσον, ο κεντρικός ήρωάς μου, διηγείτο την ιστορία στη νεκρή σύζυγό του!
Όπως συμβαίνει κάθε φορά, δέθηκα με τον ήρωά μου τόσο που τώρα που πρέπει να τον αποχωριστώ, πιάνοντάς με η γνωστή κατάθλιψη- όπως κάθε φορά πού τελειώνω ένα σύγγραμμά μου.
Προσπάθησα να δώσω τις δικές μου ερμηνείες, μέσα σε αυτό το βιβλίο, μέσα από δολοφονίες, δολοπλοκίες, αγάπες, θυσίες, πατρικά και μη δεσίματα, τη σημασία του έρωτα. Ναι, το ξέρω, ο έρωτας είναι δαίμονας,
τον μαγνητίζουν ολοένα και περισσότερες δυσκολίες και απολαμβάνει να βλέπει τους ανθρώπους να τον  αποζητούν.
Ένα έγκλημα, πήρε στις πλάτες του, ο νεαρός μας, γιατί πίστευε στην έννοια του έρωτα. Δεν φοβήθηκε τη φυλακή, ούτε τον κλονισμό της ψυχικής ισορροπίας του, ούτε την  απώλεια του σεβασμού του, ούτε την κατάθλιψη πού πέρασε όσα χρόνια ήταν στη φυλακή.
Αιτία;
Η Κασταλία.
Το σκηνικό στημένο. Το ίδιο και η αναπαράσταση του δράματος μιας έφηβης, η οποία μαθαίνει την καταστροφή της οικογένειάς της, ή καλύτερα του πατέρα της. Η πραγματική της μάνα; Μια καλόγρια πού δεν τόλμησε ποτέ να φανεί εμπρός της και να της εξηγήσει την πικρή αλήθεια. Ποια αλήθεια, ακριβώς;
Μπλέχτηκα, λοιπόν στον ιστό της μοιχείας, της προδοσίας, της αναίδειας και τόσων άλλων, έγινα μες στις σελίδες του βιβλίου μου <<Η Σκάλα Του Ουρανού>> μήπως και καταλήξω να βρω μια λύση για όσες και όσους υποφέρουν από την αδικία της ζωής. Συνδύασα τη Σκάλα ως <<νηνεμία>> ψυχής και τον Ουρανό, ως Τον Παράδεισο πού λένε πώς πάνε οι Καλές Ψυχές.
Περιμένω εναγωνίως να διαπιστώσω- μόλις κυκλοφορήσει- αν το αναγνωστικό κοινό θα ταυτιστεί, ή δείξει οίκτο, ή κατανόηση, ή …


Με εκτίμηση,
Ηλιάνα Βολονάκη.

http://www.youtube.com/watch?v=g-OYIhkeakw&feature=endscreen
Πολλές αγάπες γνώρισα
Αγάπησα και χώρισα
Μα όπου κι αν γυρνούσα
Εσένα ζητούσα

Στα όνειρα τα χίλια μου
Σε γύρευαν τα χείλια μου
Σε γυρεύ' η ψυχή μου
Κι οι πόθοι οι κρυφοί μου

Πόσο λυπάμαι
Τα χρόνια που πήγαν χαμένα
Πριν να γνωρίσω εσένα
Που πρόσμενα καιρό

Μα πώς φοβάμαι
Πως ίσως μια μέρα σε χάσω
Γιατί να σε ξεχάσω
Ποτέ δεν θα μπορώ

Γύρε κοντά μου αγάπη γλυκιά μου
Θέλω ακόμα ξανά να σου πω

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Φθινόπωρο... Στο μπαλκόνι μου επικρατεί ένα χάος εδώ και μια εβδομάδα. Το καλοκαίρι χάζευα τα χελιδόνια πού έφτιαχναν τις φωλιές τους και Γκρίνιαζα που με λέρωναν, και τώρα στεναχωριέμαι. Ετοιμάζονται και αυτά για το χειμώνα. Ποιός ξέρει σε ποιά ζεστή χώρα θα ταξιδέψουν;
Τις ώρες πού σταματούσα τη γραφή του μυθιστορήματός μου, χαμογελούσα και τα συνδύαζα με τα συγγραφικά μου ταξίδια. Ήταν η πηγή της έμπνευσής μου! Τώρα; Μόλις γέννησα το τρίτο μου παιδί, Τη Σκάλα Του Ουρανού, και είμαι ευτυχής. 
Χάρη σε εσάς, στην εμπιστοσύνη πού μου δείξατε, καλωσορίσατε το νέο μου βιβλίο. Ευχαριστώ, λοιπόν, και ας φαίνεται πολλές φορές αυτή η λέξη   <<ασήμαντη>> μπροστά στο συναίσθημα που φλογίζει τη χαρά μου.
Ναι, λοιπόν είμαι χαρούμενη και συγκινημένη.

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Τι νομίζετε ότι πρέπει να κάνει ένας συγγραφέας όταν του προκύπτουν αντιφατικές ή πολύ απογοητευτικές κριτικές αναγνωστών για ένα βιβλίο του;

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012




Είχα την τύχη να παραβρεθώ στο πολτιστικό σύλλογο << Το Αιτωλικό>> στην Αιτωλοκαρνανία, όπου συζητήθηκε εξ' αρχής η δημιουργία παιδικού θεατρικού τμήματος αλλά και ενηλίκων. Στο τραπέζι έπεσε και η ιδέα ενός λαογραφικού τμήματος όπου ο καθένας θα μπορεί να ερευνά και να καταγράφει λαογραφικά στοιχεία του τόπου αλλά και της ευρύτερης περιοχής. 
Μέρος στη συζήτηση πήρε και η κινηματογραφική λέσχη, η οποία θα αποτελεί ανοιχτό τμήμα για όσους αγαπούν τον κινηματογράφο.









Ο Πολιτιστικός Σύλλογος, μάλιστα, διαθέτει δάσκαλο ζωγραφικής- χαράκτη- ο οποίος θα λειτουργήσει το εικαστικό τμήμα των ενηλίκων, στο οποίο θα διδάξει ζωγραφική με λάδι. Κάτι πού προσωπικά δεν τόλμησα ποτέ. Τα ακρυλικά χρώματα μου τράβηξαν από την αρχή το ενδιαφέρον. Στεγνώνουν αμέσως και όταν τελειώσεις έναν πίνακα έχεις την δυνατότητα να τον περάσεις με λούστρο. Ναι, όπως το διαβάζετε, με λούστρο άγχρωμο. Δοκιμάστε το!     





Για το τέλος, άφησα τη Δανειστική Βιβλιοθήκη, η οποία απαριθμεί 2.000 τόμους και είναι ανοιχτή για το κοινό, οποιαδήποτε ώρα της μέρας1 Το πρώτο σημείο πού επισκέφθηκα μόλις πάτησα το πόδι μου στο χώρο. Ένα μέρος, όπου οι μαθητές, κυρίως η νέα γενιά, θα έχει την ευκαιρία να ταξιδέψει το νου, αλλά κι να βρει τις πληροφορίες πού χρειάζεται για το σχολείο ή σπουδαστήριό της.













http://www.youtube.com/watch?v=HG0Q530daGI&feature=player_embedded   Ακούστε τις μελωδίες και ταξιδέψτε. Κάπως, έτσι, ταξιδεύω κι εγώ τις στιγμές πού γράφω. Σβήνω, διορθώνω, σκίζω, ανάλογα με το ρυθμό της κάθε μελωδίας.
http://www.talkingaboutbooks.net/t318-topic
http://www.talkingaboutbooks.net/t319-topic

      JMAK
Admin
Admin


PostSubject: Ηλιάνα Βολονάκη   Today at 10:17 am

Γεννήθηκε στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει στέλεχος Τραπεζικών Υπηρεσιών, και έκανε τις πρώτες της συγγραφικές της απόπειρες στις κόλλες των οικονομικών της βιβλίων!

Ασχολείται, δε, με τη ζωγραφική έχοντας εκθέσεις στο ενεργητικό της, ενώ γράφει στον τοπικό τύπο της Πάτρας και ταξιδεύει συχνά.
 
 
 
 
 
 http://www.talkingaboutbooks.net/t317-topic
 

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

Διαβάστε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα πού βρήκα στο ιντερνέτ και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας.


Το 1819, ο Γκόγια αγόρασε ένα σπίτι στις όχθες του ποταμού Μανθανάρες κοντά στη Μαδρίτη που ονομαζόταν Έπαυλη του Κουφού. Ήταν ένα μικρό διώροφο σπίτι που πήρε την ονομασία του από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη που ήταν κουφός, αν και η ονομασία αυτή ταίριαζε και στην περίπτωση του Γκόγια, που είχε χάσει την ακοή του μετα από πυρετό το 1792. Μεταξύ 1819 και 1823
, όταν άφησε το σπίτι για να μείνει στη Μπορντό, ο Γκόγια δημιούργησε μια σειρά δεκατεσσάρων έργων, τα οποία ζωγράφισε με λάδι απευθείας πάνω στους τοίχους του σπιτιού. Σε ηλικία 73 χρόνων και έχοντας επιβιώσει από δύο παραλίγο θανατηφόρες ασθένειες, ο Γκόγια φαίνεται να προβληματίζεται σχετικά με τη θνητότητά του, ενώ είναι ιδιαίτερα πικραμένος από την εμφύλια διαμάχη στην Ισπανία. Αν και αρχικά διακόσμησε του τοίχους του σπιτιού του με πιο ευχάριστες εικόνες, στην πορεία τις κάλυψε ζωγραφίζοντας πάνω τους τις έντονες στοιχειωμένες ζωγραφιές που είναι γνωστές σήμερα ως Μαύροι Πίνακες. Έργα άνευ παραγγελίας που δεν προορίζονταν για δημόσια θέαση, αυτοί οι πίνακες αντανακλούν τη σκοτεινή διάθεση του συμπεριλαμβάνοντας έντονες σκηνές εχθρότητας και μάχης.

Το έργο Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του, μία αποκρουστική απεικόνιση του Τιτάνα να τρώει ένα από τα παιδιά του, είναι ένα από τα έξι έργα με τα οποία ο Γκόγια διακόσμησε την τραπεζαρία του. Σύμφωνα με τον ρωμαϊκό μύθο, υπήρχε η προφητεία ότι ένας από τους γιους του Σατούρνου θα τον ανέτρεπε όπως και ο ίδιος είχε ανατρέψει τον πατέρα του Caelus. Για να το αποφύγει αυτό ο Σατούρνους έτρωγε τα παιδιά του αμέσως μετά τη γέννησή τους. Η γυναίκα του, Οπς , έκρυψε τον έκτο τους γιο, τον Γιούπιτερ , στην Κρήτη, ενώ εξαπάτησε τον Σατούρνους δίνοντάς του έναν βράχο τυλιγμένο σε σπάργανα. Τελικά η προφητεία εκπληρώθηκε, καθώς ο Γιούπιτερ ανέτρεψε τον πατέρα του και ανέλαβε αυτός την εξουσία.

Ο Γκόγια ποτέ δεν έδωσε ονομασίες στα έργα που φιλοτέχνησε στην Έπαυλη του Κουφού. Οι τίτλοι των έργων δόθηκαν από άλλους μετά το θάνατό του, και αυτός ο πίνακας είναι επίσης γνωστός στην αγγλική γλώσσα με τίτλους που στα ελληνικά μεταφράζονται ως Κρόνος είτε ως Ο Κρόνος καταβροχθίζει έναν από τους γιους του είτε ως Ο Κρόνος καταβροχθίζει τα παιδιά του ή με τους ισπανικούς τίτλους Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του ή Ο Κρόνος καταβροχθίζει ένα παιδί.

Παρά το γεγονός ότι δεν προορίζονταν για δημόσια θέαση, οι Μαύροι Πίνακες αποτελούν σημαντικό τμήμα του συνολικού έργου του Γκόγια. Όταν ο Γκόγια αυτοεξορίστηκε στη Γαλλία το 1823, μεταβίβασε την Έπαυλη του Κωφού στον εγγονό του, Μαριάνο. Μετά από αρκετές αλλαγές ιδιοκτησίας, το σπίτι βρέθηκε στην κατοχή του Βαρώνου Emile d'Erlanger το 1874. Μετά από 70 χρόνια στους τοίχους του σπιτιού οι τοιχογραφίες είχαν υποστεί σημαντική φθορά, και για να διατηρηθούν, ο νέος ιδιοκτήτης τις μετέφερε σε καμβά υπό την καθοδήγηση του Salvador Martinez Cubells, διευθυντή του Μουσείο ντελ Πράδο. Αφού εκτέθηκαν στην Exposition Universelle του 1878 στο Παρίσι, ο d'Erlanger τους δώρισε στο ισπανικό κράτος. Τα σημάδια του χρόνου σε συνδυασμό με την αναπόφευκτη ζημιά που προκλήθηκε από την πολύ λεπτή διαδικασία μεταφοράς των τοιχογραφιών σε καμβά, είχαν ως αποτέλεσμα την ανάγκη επιδιόρθωσης των περισσότερων τοιχογραφιών και μέρος των λεπτομεριών ίσως να έχει χαθεί. Ωστόσο η αρνητική επίδραση των παραπάνω στον πίνακα Ο Κρόνος καταβροχθίζει τον γιο του φαίνεται πως ήταν μικρότερη απ' ότι σε άλλους πίνακες.

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

http://lefkadanet.blogspot.com/2012/09/blog-post_2990.html?spref=fb
<iframe src="http://eortologio.net/banner.php?color=FCE1EF&color2=9D0E59&bgcolor=EF56A6&width=150&height=280"   
             width="150" height="280" scrolling=no marginwidth=0 marginheight=0 frameborder=0 border=0 style="border:0;margin:0;padding:0;"></iframe>

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Με τον όρο Ιστορία εννοείται η συστηματική μελέτη του παρελθόντος εστιασμένη κυρίως στην ανθρώπινη, δραστηριότητα έως την παρούσα εποχή. Η ιστορία μελετά κυρίως γραπτές πηγές ενώ ως προϊστορία αναφέρεται η εποχή για την οποία δεν έχουμε γραπτές πηγές ή που αυτές δεν μας είναι κατανοητές. Η μελέτη των γεγονότων περιλαμβάνει την καταγραφή τους, αλλά και τα αίτια που οδήγησαν σε αυτά, όπως και τους γενικούς νόμους της ιστορικής εξέλιξης.

Γιατί, λοιπόν, την Ιστορία πού πασχίσαμε τόσους αιώνες να κρατήσουμε ζωντανή, να την αφήσουμε, τώρα, να χαθεί;

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

Πρόσφατα παραβρέθηκα σε μια συζήτηση, πού αφορούσε την οικονομική κρίση της χώρας μας, αλλά και το ρόλο των βιβλίων, εφόσον δεν υπάρχουν χρήματα. <<Τι πιστεύετε;>> Δέχθηκα την εξής ερώτηση. <<Να διαβάζουμε>> ήταν τελικά το συμπέρασμα. Να ανοίγουμε ορίζοντες και να προμηθευόμαστε τα βιβλία, έστω και μέσω δανεισμού. Να μην σκύβουμε το κεφάλι μας και να υψώσουμε το ανάστημά μας στο αδιέξοδο πού θέλουν να μας βάλουν οι πολιτικοί μας. Γιατί; Διαβάζοντας έχουμε το θάρρος να πούμε την γνώμη μας, να επιλέξουμε και να κάνουμε κριτικές.

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

sintagesilianavolonaki.blospot.com   Τώρα μπορείτε να με βρείτε και σε αυτό το μπλογκ όπου γράφω συνταγές από γιαγιάδες, ξαδέρφια, θείες....